Kayıtlar

Eylül, 2026 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Duyguların Boşalması

 "Bir amaca bağlanmayan ruh, yolunu kaybeder; çünkü her yerde olmak hiçbir yerde olmamaktır. Her yerde olan hiçbir yerde değildir."  Martialis Böyle bir alıntı gördüm bugün hemen ekran resmini alıp kendime üzerine bir kaç satır yazıp düşüneceğimi söyledim sonuç olarak şu an buradayım.  Kendimi yukarıdaki satırlardaki gibi hissediyorum. Her yerdeyim yani hiçbir yerdeyim. Şu sıralar hayatım amaçsızca geçip gidiyor. Geçen gün koşuya çıkıp koşamayıp yol boyu ağladım en son kaldırıma oturup hıçkıra hıçkıra ağlayınca evden çok genç bir kız çıkıp iyi olup olmadığımı bana ya da birilerine bir şey olup olmadığını sordu. Öyle ki hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Böyle birini görsem bende birilerine bir şey oldu herhalde diye düşünürdüm. Bana su teklif etti ve istersem lavaboyu kullanabileceğimi söyledi. Yıllardır kapısının önünden geçen o koşan kız olduğumu anladı mı yoksa beni ilk defa mı gördü bilmiyorum. Nezaketi beni çok duygulandırdı ve mahcup oldum. Daha sonra beni rahatsız etmemek...

Gece Yarısı Treni

 Merak ettiğim bir şey var: Okuduğum kitaplarda ya da izlediğim filmlerde  insanların yardımla hayata tutunduklarını ( bu bir kişi ya da severek yapabileceği bir şey bulmak olabilir) yardım alamazlarsa da genelde yaşamaktan vazgeçtiklerini anlatıyor. Çok azı severek bir şey yaparak yalnız yaşamaya devam ediyor. Peki ya hiçbir şeyi olmayanlar? Yardım alamayanlar  severek yapacağı bir şeye sahip olmayanlar bir de üzerine yalnızlıktan memnun olmayanlar ve özellikle de yaşlı olmayanlar ne yapıyor? Hayatı severek yaşamanıza sebep olacak biriyle tanışmak tam olarak bir hediye ama bu kişiyi hayatınızda tutabilmek ona değer vermek ve onunla ilgilenmek ise tam bir beceri ve emek. Çoğu insan ikincisinde sınıfta kalıyor. Hayatın ona verdiği hediyeye sahip çıkamıyor  ve ömrünün geri kalanını kocaman bir pişmanlıkla geçiriyor.  Düşünmek zorunda kalmamak için kitap okurken ve bir şeyler izlerken hala anlamadığım bir şey varsa yada öğrenmem gereken şeye herhangi bir satırda ra...
 Koşmak için dışarı çıktım saat 17:50 Yaklaşık 50 dk oldu ama koşamadım. Yürüyerek devam etmek zorunda kaldım hala da eve varamadım çok yorgunum bulduğum müsait bir banka attım kendimi. Mutsuzluk enerjimi sömürmüş şu an yürümek bile çok zor. O kadar harika bir hava var ki ağlamak istiyorum. Havaya değil öylesine içimden geldiği için... Sanki karşımda gölde akan su bile ilerliyor ama ben ilerleyemiyormuşum gibi nedense bu manzara bugün canımı sıktı. Çok yorgun hissediyorum bunun sadece pskolojik olduğunu kalkarsam hareket edersem iyi geleceğini düşünmüştüm. Gerçekten yorgunmuşum şu an yürümek bile çok zor geliyor. Ruhum yorgun diye sanırım.  Koşmaya çalışırken çocuğun attığı top üzerime geldi daha ana yola bile çıkmamıştım nedense çok üzüldüm biri bana kasıtlı vurmuş gibi canım yandı. Ruhum acıdı vücudum değil. İnsan sinirliyken bile koşabiliyor ama derin bir hüznün içerisindeyken koşamıyormuş bugün anladım. Nedense her şey zor bugün. Kahve yapmak bile zor geldi koşmaya çıkmaya...
Dün koşarken arkadaşımla kocasını ve oğlunu gördüm. Evden merkez parka koşarak geldiğim için arkadaşım tebrik ederken kocası mahallede de koşuyor musun dedi. İnsanlarımızın ne kadar geri kafalı olduğunu bildiği için ve bana bakacaklarını ya da arkamdan dedikodumu yapacaklarını bildiği için sormuştu ancak kötü niyeti olmasa da ben bundan rahatsızlık duydum. Yıllar oldu artık mahallenin delisi deyip alışmışlardır bana dedim. Koşudan dönerken eğer şimdi ölsem insanlar sürekli koşan bir kız vardı diyerek mi beni anlatacaklar diye merak ettim. Sanırım böyle hatırlanmak beni mutlu eder... Sürekli şarkı dinleyip bütün gün kitap okuyup akşamları da bir şeyler izliyorum. Düşünmek istemediğim içi sürekli zihnimi meşgul tutmam gerekiyor. Hala ne yapmak istediğimi bilmiyorum. Bir süre iş bakınmayı deneyeceğim. Geri dönmelerini yada dönmemelerini umursamadan gerçekten hak edeceğim bir paraya çalışacağım bir iş bakacağım. Artık daha soğuk kanlıyım bu konuda sırf para kazanmam gerektiği için kendimi ...
 Dün koşarken saçları harika görünen bir kadın gördüm el sallayıp saçlarınız harika dedim. Kadın şaşkınlıktan bakakaldı sadece ben yanından koşup geçerken gülümsedi. O kadar ki alışık değiliz birbirimize güzel şeyler söylemeye. Bende koşarken iltifat ettiklerim diye bir tik tok serisi başlatsam nasıl olur diye geçirdim aklımdan. Sonra vazgeçtim. Nedense sosyal medya bana çok yapmacık geliyor etkisi yadsınamayacak kadar büyük ancak benim için yeteri kadar ilgi çekici değil. Belki de ben sosyalleşmekten çok uzağım bilmiyorum. Pms döneminde olduğum için çok duygusal ve aşırı sinirliyim sanki normalde de böyle değilmişim gibi. Gün içerisinde sürekli gözlerim doluyor. Sürekli kafamdan kavga ediyorum. Hayatımda olan kişiyle ayrıldık ama muhtemelen haberi yok. Yüz yüze konuşmak istediğim bir konu olduğunu söyledim ama kabul etmedi. Aslında biz yaklaşık bir aydır ayrıyız da dile dökemedik. Yine de kpss bittikten sonra bana sarılıp kötü de geçse çok emek verdin ben evde yatarken sen çalışma...

Kafamdan Geçenler

 Sonbahar bariz şekilde geldi hoş geldi. Klimasız yatıyor ve gün içerisinde nerdeyse hiç klima açmıyoruz. Nefes almaya başladığımı hissettim. Şu an bu satırları Emre Aydın'dan Eylül şarkısını dinlerken yazıyorum. Daha kusursuzu olamazdı öyle değil mi? Özetlemem gerekirse Kpss tam bir hayal kırıklığıydı 1.7 milyon kişi girdi ve bu kadar girecek kişi olacağını tahmin edip sınavı ona göre hazırlamışlardı. Sistemi ve devletimizi sabaha kadar eleştirsem bir şeyleri değiştirebilir miyim gerçekten? O yüzden uzun uzun dert yakınmayacağım sadece sınavdan çıktıktan sonra ağlayamadım bile tek hissettiğim ben aylarca bunun için mi çabaladım hissi oldu. Yaşadığım hayal kırıklığını anlatacak beceriye sahip olsaydım uzun uzun anlatırdım ama maalesef ki şu an bu kadar profesyonel değilim. Koca bir hayal kırıklığı tek söyleyeceğim bu... Bir şey için çok çabalayınca umutlarınız da o yönde şekillenir. Çabanızın karşılığını istediğiniz anda alamazsanız umut umutsuzluğa dönüşür. Bende de doğal olarak b...