Koşmak için dışarı çıktım saat 17:50

Yaklaşık 50 dk oldu ama koşamadım. Yürüyerek devam etmek zorunda kaldım hala da eve varamadım çok yorgunum bulduğum müsait bir banka attım kendimi. Mutsuzluk enerjimi sömürmüş şu an yürümek bile çok zor. O kadar harika bir hava var ki ağlamak istiyorum. Havaya değil öylesine içimden geldiği için...

Sanki karşımda gölde akan su bile ilerliyor ama ben ilerleyemiyormuşum gibi nedense bu manzara bugün canımı sıktı. Çok yorgun hissediyorum bunun sadece pskolojik olduğunu kalkarsam hareket edersem iyi geleceğini düşünmüştüm. Gerçekten yorgunmuşum şu an yürümek bile çok zor geliyor. Ruhum yorgun diye sanırım. 

Koşmaya çalışırken çocuğun attığı top üzerime geldi daha ana yola bile çıkmamıştım nedense çok üzüldüm biri bana kasıtlı vurmuş gibi canım yandı. Ruhum acıdı vücudum değil. İnsan sinirliyken bile koşabiliyor ama derin bir hüznün içerisindeyken koşamıyormuş bugün anladım. Nedense her şey zor bugün. Kahve yapmak bile zor geldi koşmaya çıkmaya kendimi ikna etmek giyinmek birazdan da eve varıp duş almak. Hava bu kadar güzelken nedense güzel bir şeyler yapamamak daha kırgın hissettirdi. Şu an kırgınım havaya mı kendime mi bilmiyorum.

Oturduğum banktan kalkıp eve gitmem lazım saat 17:59 hava kararmadan evde olmak istiyorum içim yeterince karanlık...


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Değiştim mi Eksildim mi?

Hiç Bitmeyecek Gibi