Klavye Kraliçesi

Çözmek için okuduğum paragraf sorusunda duyguları ve düşünceleri yazmanın duygusal dışa vurumculuk olduğunu ve bunun insanı ilerlettiği yazıyordu. Sanırım yıllardır tam olarak ne yaptığımı bilmeden bunu yaptım. Yazdım, kafamda ve içimde bir şeyleri çözdüm, netleştirdim. Normalde kendi sesime hapsolduğumu düşündüğümden yazmaya ara vermiştim ancak her dinlediğimde içimde ağlama hissi uyandıran ve anılarımı hayatımı her düşündüğümde arka fonda çaldığını duyduğum şarkıya rastladım sosyal medyada. In this shirt şarkının adı eğer bir gün olurda dinlerseniz ne demek istediğimi daha net anlarsınız diye düşünüyorum. Eğer olur da bir gün hayalimdeki gibi anılarımı düşüncelerimi kitaba çevirme fırsatım olursa bu düşüncelerim de kayıtlı kalsın isterim. Çünkü şarkıyı yorumlayacak kelimem yok sadece dinlenilsin ve birileri tarafından hatırlanılsın isterim. Her sanat eseri nasıl insanlarda farklı duygular uyandırıyorsa eminim bu şarkı da öyle olacaktır ancak mutlu hissettirmeyeceği kesin.  Ha bir...

 Konuşmak istediğimi fark ettim. Ama kendimle kendi iç sesimle değil. O yüzden uzun bir süre yazmayı planlamıyorum. Çünkü içimi dökmekten ziyade kendi iç sesime hapsolduğumu fark ettim. Sanki beni benden başka kimse anlayamazmış gibi. Allah hepimize iç sesimizi duyurabileceğimiz bir yol arkadaşı nasip etsin ki yaşadığımızı hissedelim. Mükemmel şeyler olmak üzere gibi hissediyorum. Yaz mevsimine girmek üzere olduğumuz için mi acaba? Havada mis gibi yağmur ve çiçek kokusu var. Bahar ayının muhtemelen son yağmurları yağıyor. Gidene kibarca kapıyı açalım ki hayattaki rollerimiz devam etsin yerimizde sayıklamayalım. Normalde çok kindar biriyimdir insanları affetmek yerine ölmelerini bekleyenlerdenim. Geçenlerde bir adam dinledim aslında affetmek en bencilce şeydir çünkü tamamen sizinle ve sizin kontrolünüzle ilgilidir diye. Biraz düşündüm affedince sizden çıkan yük evrene dağılıyor zaten her eden cezasını bulacağı için akışına bırakmak serbest bırakmak gerçekten de daha iyi. Sizi serbes...