Klavye Kraliçesi

Sosyal medyada kpss çalışan herkesin derbeder olduğunu artık son günlerin de geçmesini canı gönülden istediklerini bilmek bir çok kişinin aynı durumda olduğunu görmek beni bir nebze normal hissettirdi. Öfkem ve üzüntüm azalmadı hala sınavda zamanla yarışacak olma düşüncesi beni çok geriyor biz insanların yarış atı gibi soruları hızlı hızlı okuyup anlamaya çalışacak olmamız düşüncesi beni çok öfkelendiriyor. Baktığımda hiçbir şey yeteri kadar ciddi her şey de korkunç derece de ciddiyetsiz değildir. Bunu sürekli kendime hatırlatmam gerekiyor sinirlendiğim her şey aslında o kadar önemli değil her şey benimle ilgili de değil. İnsanların orospu çocukluğuna bu kadar öfkelenmem hele çok gereksiz. Zaten acı içinde ölecekler ve hayatlarının geri kalanında iyiymiş gibi yapacaklar bu onlara en büyük ceza neden sürekli bu kadar sinirleneyim ki? Aynılık ve iş sahibi olma çabası beni bıktırdı ona sinirlenip hıncımı başka şeylere de yansıtıyorum en ufak şeylere sinirleniyor olmamın başlıca sebeplerin...

 İki gün önce yıllardır koşuya gittiğim merkez parkta ilk defa kurumuş yemeğe hazır keçiboynuzu gördüm. Normalde daha yeşilken koparırlar ve asla kuruma zamanı geldiğinde ağaçta bir adet bile keçiboynuzu bırakmazlardı. İlk defa gördüm ve küçük şen çocuklar gibi onu dalından koparıp yıkamadan yerken gülümsedim ve öylece yürümeye devam ettim. Buna denk gelmek beni sanki bir mucizeyi yakalamışçasına sevindirdi. Bu satırları muhtemelen daha büyük bir coşkuyla yazmış olmam lazımdı ama sabah aldığım kötü bir haber bütün günümün planını bozdu ve tek yaptığım yatmak. Halsizleştim ve keyifsizleştim. Bu kötü haberin ne olduğunu burada yazmayacağım ama yıllar sonra okuduğumda hatırlarsam muhtemelen ne kadar büyüttüğümü düşüneceğim. Ya da daha yüksek bir ihtimal üzüldüğüm ve buna vakit ayırdığım için duygularımı yaşamaya kendime izin verdiğim için kendimi tebrik edeceğim.  Test çözerken okuduğum paragrafta en çok duyulmaya ihtiyacı olan insanların yazmaya yöneldiği yazıyordu. Paragrafı ok...