İki gün önce yıllardır koşuya gittiğim merkez parkta ilk defa kurumuş yemeğe hazır keçiboynuzu gördüm. Normalde daha yeşilken koparırlar ve asla kuruma zamanı geldiğinde ağaçta bir adet bile keçiboynuzu bırakmazlardı. İlk defa gördüm ve küçük şen çocuklar gibi onu dalından koparıp yıkamadan yerken gülümsedim ve öylece yürümeye devam ettim. Buna denk gelmek beni sanki bir mucizeyi yakalamışçasına sevindirdi. Bu satırları muhtemelen daha büyük bir coşkuyla yazmış olmam lazımdı ama sabah aldığım kötü bir haber bütün günümün planını bozdu ve tek yaptığım yatmak. Halsizleştim ve keyifsizleştim. Bu kötü haberin ne olduğunu burada yazmayacağım ama yıllar sonra okuduğumda hatırlarsam muhtemelen ne kadar büyüttüğümü düşüneceğim. Ya da daha yüksek bir ihtimal üzüldüğüm ve buna vakit ayırdığım için duygularımı yaşamaya kendime izin verdiğim için kendimi tebrik edeceğim.
Test çözerken okuduğum paragrafta en çok duyulmaya ihtiyacı olan insanların yazmaya yöneldiği yazıyordu. Paragrafı okurken acaba ben de böyle miyim diye düşündüm. Acaba bende konuşacak kimsem olmadığı için duyulmak dinlenilmek istediğim için mi yazıyorum? Üzerinde düşünmemek için çok uğraşsam da sonuç olarak buradayım ve açıkçası o cümlenin gerçekliği beni üzüyor. Çünkü herkesin ölmesini yok olmasını isterken aslında iyi bir dünya hayal ediyorum sadece buna olan inancım kalmadığı için ve sadece benim iyi bir hayatım olmasıyla da sorun çözülmeyeceği için her şeyin yok olmasını istiyorum. Üzülmenin ne olduğunu bile bilmeden hatırlamadan yok olmak hoş olurdu...
Oğuz Atay "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum." derken o an belki kitabı okurken bu satırlar edebi açıdan fiyakalı gelmiş olabilir ancak demek istediğini sanırım sadece yalnızlar anlayabilir. Nitekim de anlaşılmamış ve acı bir şekilde, o öldükten sonra anlayabildik onu. O öldükten sonra okuyabildik Onu değil yazdıklarını. Tarihte böyle sanatçıların olması o kadar üzücü ki acaba öldükten sonra anlaşıldıklarını bilseler hayattayken yazmaya devam ederler miydi? Yalnızlıktan ne kendisiyle konuşmadığı kalmış ne de yazmadığı acaba hayattayken neler hissediyordu koca bir yetenek değer görmeden yitip gitti. "Kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde." Her şeyi kelimelerle anlatabilen nadir insanlardandı bu kadar kitap okumadan önce her duygunun kelimelerle ifade edilemeyeceğine inanırdım ama artık biliyorum ki edilebilir sadece herkes edemez.
- "— Biz de içelim Olric, bizim de yerimize içsinler. Bizim de içmediğimiz içkiler kalsın tezgâhlarda."
- "— Hayat ne kadar boş efendimiz. — Boşluğu bırak Olric, neyle dolduracağımızı söyle."
- "— İnsanlar diyorum Olric, seni anlıyorlar mı? — Hayır efendimiz, anlamıyorlar. Zaten anlasalardı, burada işim neydi?"
- "— Çok mu yalnızız Olric? — Evet efendimiz, ama yalnızlığımız bizim en büyük kalabalığımızdır."
Yorumlar
Yorum Gönder