Kayıtlar

Ayrılık Sevdaya Dahil

  açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın en görkemli saatinde yıldız alacasının gizli bir yılan gibi yuvalanmış içimde keder uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın rüzgâr uzak karanlıklara sürmüş yıldızları mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan onu çok arıyorum onu çok arıyorum heryerinde vücudumun ağır yanık sızıları bir yerlere yıldırım düşüyorum ayrılığımızı hissettiğim an demirler eriyor hırsımdan ay ışığına batmış karabiber ağaçları gümüş tozu gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar yaseminler unutulmuş tedirgin gülümser çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili hiç bir anı tek başına yaşayamazlar her an ötekisiyle birlikte herşey onunla ilgili telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar gittikçe genişleyen yakılmış ot kokusu yıldızlar inanılmayacak bir irilikte yansımalar tutmuş bütün sâhili çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü...

Böyle bir insanım

 Her şeyi kusursuz yapan robotlara dönmemizi istedikleri için duygularımızı bir kenara bırakıp sadece bir şeyler yapıyoruz kendimizi geliştirmek adı altında. Sadece ben değil bir çoğumuz yalnızız ve kimse bu duruma bir dur demiyor. Yalnızlığı normalleştirdiler hala sosyal medyada her şeyi kendisi yapmakla övünen insanları görüyorum. Her şeyi kendin yapmak zorunda olduğun için sana üzülüyorum ancak başarabildiğin için de mutluyum demiyor kimse. Yoksulluktan yoku var edip bir şeyleri başaran insanları sürekli örnek veriyorlar aynı siyasetteki fakir aç ülkeleri örnek verip şu an refahta olduğumuza bizi inandırmak isteyen siyasetçiler gibi. Ne kadar acınası bir kısım hiçbir şeyin yolunda olmadığını kabul etti ancak çabalamayı da bıraktı. Bazen bende neden çabalamaya devam edeceğimin cevabını bilmiyorum. Bahsettiğim yaşamaya devam etmek değil ölmek gibi bir planım yok ben insanlık yok olsun istiyorum neden kendim tek başıma öleyim ki? Bir şey olmadan da değerli olduğumu biliyorum neden ...

Haberin yok

 Hatırlayamadığım kadar uzun yıllar önce biri WhatsApp duvarına haberin yok ölüyorum yazmıştı. Bunu görünce anlamamı istediği kötü bir şey olduğunu sezmiştim. Nedense şimdi bunu ben yazsam fark edecek kimse yokmuş gibi hissediyorum hayatımda... Her şeyi tek başımıza yapmamız gerektiğine bizi inandırıp tek başımıza bıraktılar. Yalnız kaldık hep güçlü olmamız gerekiyor diye. Şimdi bu satırları yazmak yerine sesli olarak konuşup destek alabileceğim biri yok. Koca bir sessizlik sarmış her yanımızı. Üzücü... Kendime iyileşmek için zaman verdim ve bunun matematiksel bir karşılığı yok. Ne kadar süreceğini bilmiyorum. Bir şeyler yaparsak yapasımız gelirmiş diye zar zor kalkıp bir şeyler yapıyorum. Hareket etmezsem rahat yatamıyorum diye yürüyüşe çıkmaya özen gösteriyorum. Hala koşacak ya da evde dambıl kaldıracak halim yok. Denedim ama olmadı bende bıraktım. Bu satırları yürürken gölün manzarasını çok sevdiğim için çimlerin üzerine oturup öyle yazıyorum. Harika bir kitap ve harika bir dizi...

Tek Dileğim

Saat 13:15  Nicholas Sparkstan Tek Dileğim isimli kitabı tam şu anda bitirdim. En son hangi kitabı okurken böyle ağladığımı hatırlamıyorum. Aslında konusu bilinmedik ya da karşılaşılmamış bir şey değil kanser olan ölmek üzere olan bir kadının son aylarda neler yaşadığını ve geçmişindeki o unutulmaz anları pişmanlıkları acıları ve aşkları anlatıyor. Ne kadar bilindik olsa da o kadar güzel kurgulanmış ve yazılmış ki ağlamadan duramadım. Ölmek üzere olmasak bile hayatın kıymetini neden bilmediğimizi ve sevdiklerimize onları ne kadar çok sevip bizim için değerli olduklarını neden söyleyemediğimizi düşündüm. Ne kadar acı başımızda ölüm ya da hastalık olsa bile biz hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyoruz ve asla yanımızdakilerin kıymetini bilmiyoruz. Daha da acısı hayatımızda bir kere belki şanslıysak iki kere kapımızı çalacak aşka da sahip çıkmıyoruz. Her şeyi erteledikçe erteliyor ve asla kıymet bilmiyoruz. Hiç anda değiliz. Yaşamaktan adeta korkuyoruz. Bazen aldığım riskler için pişman olur h...

İlk Defa

 Bugün ilk defa annemle Lezzet  Festivaline gittik. Bir Adanalı olmakla övünüyorum bizler gerçekten damak zevki olan insanlarız. Hava annemin şansına mis gibiydi. Geçen yıl niyet etmiştik gitmeye ancak hava o kadar kötüydü ki gidemedik. Bugün annemle ikimizin dışarda hastane işi vardı fırsat bu fırsat saatlerimiz de uyuşunca gittik. İyi ki de gitmişiz. Anneme temiz hava almak yemyeşil manzaralı parkta oturmak ve kalabalık görmek o kadar iyi  geldi ki çok mutlu oldum. Daha önce iki defa gitmiştim ama bu sefer ayrı bir keyif aldım. Günün sonunda annemle ilgilenmek beni çok yordu açıkçası. Annem için gideceği yolu seçmek çok yavaş yürümek onun da seveceği isteyeceği şeyleri düşünmek beni çok yordu. Annemin yaşlandıkça en kötü huyu hiçbir fikrini dile getirmemesi oldu. Sürekli fark etmez deyip kararı bana bırakıyor bende bundan hoşlanmıyorum. Annem adına sürekli bir şeylere karar vermek beni çok yoruyor. Bunu kibarca anlatmaya çalışıyorum ama sanırım bir yere gitmeden önce pe...

Bana Bi Yolunu Bul

  Kalmadı cebimde pek bahane Kararlıyım bu kez verirseniz müsaade Çıkışlarım kapandı, bitti bak cephanem Çok oldu böyle kaybedişlerim, ben hiç kolay delirmedim Kimleri yetim bıraktı evren Günahsız her biri, ne farkı vardı senden? Durup düşündüğümde kimdi suçlu bilmem İstemem, bana yasaklı cennetin, gözümde hiç büyütmedim İsyanlar doğar külümden, isyanlar Beni boğan bu insanlar Güneş doğar mı? Hiç sanmam Bana bi' yolunu bul Bi' söz delip geçer mi? Bana bi' yolunu bul Ayılsam fark eder mi? Bana bi' yolunu bul Küçük bi' an yeterdi Bana bi' yolunu bul Hayat cidden güzel mi? Bana bi' yolunu bul Sızlıyor şakaklarım Yapıştı üstüme ağırlığı karanlığın Anlamı yok belki hayal kurmanın Yetmiyor gücüm pek Zorluyor giderek Bugün de geçer elbet Kafama takıp da izlerini taşımaya değmez hiçbi' tavrın Yalnız kaldım ancak sizin gibi biri olmadım Göz kapaklarım morardı artık direne direne Bir madalya çözümü bilene Et bi' yardım Bana bi' yolunu bul Bi' söz delip...

Devam edemedim

 Merkez parka geldim saat 15:50 Çok yoruldum vardığımda bir soda aldım ve önüme gelen ilk banka oturdum. Müzik dinlemeye devam ediyorum... Yürüyerek dönecek halim kalmadı sanırım dolmuşla döneceğim... Rüzgar var iyiki rüzgarlığımı giyinmişim. Hava çoğunlukla bulutlu ve rüzgarlı. Yürürken enerjim bitiyor ve uykum geliyor insanın yürürken uykusu gelebilir mi? Sanki şarjım bitmek üzere gibi hissediyorum. Ne için yazmaya başladığımı şu an hatırlayamıyorum şimdilik burda bırakıyorum...