Huzursuz aynılık

 Cennete giden yol cehennem gibi hissettirirmiş. Hayatım uzun bir süredir böyle. O yüzden mükemmel bir şey bekliyorum. Mükemmel derece de iyi hissettirecek şeyler. Aslında ne yazacağımı ne yazmak istediğimi bile bilmiyorum. Sağlığım için kendimi hiçbir şey için üzmüyorum. Yani üzülüyorum ama kahretmiyorum diyelim. Bir kaç kere yazmak için blogumu açtım ama hayatım o kadar uzun zamandır aynı ki ne yazacağımı bilemedim. Ne zaman hislerimi anlatmak için yazacak olsam hep aynı kelimeler kafamdan geçtiği için sayfayı kapattım. Bende artık yazarken sürekli kendimi tekrar ettiğimi hissediyorum ve bu huzursuz aynılık canımı çok sıkmaya başladı. Bahsedeceğim şeyler maddi sıkıntılar iş sahibi olma çabam ve koşarken ya da spor yaparken hissettiğim güzel duygular. Ders çalışırken odaklanırken ne kadar zorlandığım ve çok büyük çaba harcadığım. Biri ders çalıştığımı duyunca Allah emeklerini boşa çıkarmasın diyor. Sonra durup düşünüyorum böyle bir şey olabilir mi? Allah insanın emeklerini boşa çıkarabilir mi? Ya da emeğimin bu hayatta bu dünyada karşılığı olmama ihtimali olabilir mi? Şu an 32 yaşında en büyük pişmanlığım 20li yaşlarımda çalışmak yerine eğitimimin üzerine düşmemek. Yönlendirecek güzel tavsiyeler verecek kişilerin hayatımda olmaması da üzücü tabi ama benim o zamanlar yeteri kadar bilinçli olmamamda etkili. Gerçi pişmanım ama kendimi de suçlamıyorum. 20li yaşlar demek zaten sorumluluk demek değil ki hayatı yaşamak demek. Ne istediğimi keşfettim en azından ve en çokta ne istemediğimi. Hayat istemediğim gibi ilerlerken çabaladığım cennete ne zaman kavuşacağımı merak ediyorum...

Evde bahar temizliği var. Herkes müsaitliğine göre camlarını siliyor perdelerini yıkıyor ve evin geri kalanı için temizlik planı yapıyor. Evin enerjisi canlandı temizlik yapılınca. Yavaştan kısa kollu giyinmeye de başladık. Temizlikti dişçiydi ders çalışma derken biraz spor programım aksadı. Regl döneminde olsam da kendimi iyi hissedersem bugün spor yapmayı planlıyorum. Şimdi biraz ders çalışacağım. Sonra görüşürüz.              

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı