Sosyal medyada kpss çalışan herkesin derbeder olduğunu artık son günlerin de geçmesini canı gönülden istediklerini bilmek bir çok kişinin aynı durumda olduğunu görmek beni bir nebze normal hissettirdi. Öfkem ve üzüntüm azalmadı hala sınavda zamanla yarışacak olma düşüncesi beni çok geriyor biz insanların yarış atı gibi soruları hızlı hızlı okuyup anlamaya çalışacak olmamız düşüncesi beni çok öfkelendiriyor. Baktığımda hiçbir şey yeteri kadar ciddi her şey de korkunç derece de ciddiyetsiz değildir. Bunu sürekli kendime hatırlatmam gerekiyor sinirlendiğim her şey aslında o kadar önemli değil her şey benimle ilgili de değil. İnsanların orospu çocukluğuna bu kadar öfkelenmem hele çok gereksiz. Zaten acı içinde ölecekler ve hayatlarının geri kalanında iyiymiş gibi yapacaklar bu onlara en büyük ceza neden sürekli bu kadar sinirleneyim ki? Aynılık ve iş sahibi olma çabası beni bıktırdı ona sinirlenip hıncımı başka şeylere de yansıtıyorum en ufak şeylere sinirleniyor olmamın başlıca sebeplerinden biri de bu ama uzaktan kendi hayatıma baktığımda bu kadar yalnız olmak beni her defasında çok şaşırtıyor. Zaten benim gibi bu kadar insan kalabilmiş birinin diğer iğrenç samimiyetsiz iki yüzlü şerefsiz insanlarla arkadaş olması muhtemel değil ama bir tane sohbet edecek arkadaş fena olmazdı. Ne kadar denersem deneyeyim yine de beni üzen insanların acı çektiğini görme isteği içimde hiç azalmıyor. Zaten yanına kalmayacağını biliyorum ama yine de görmek istiyorum. Acılar içinde kıvrandıklarını...

Açıkçası ön lisans puanımla sözleşmeli olarak bir yerlere atanacağımı ve lisans puanımı olur da gittiğim yeri beğenmezsem kullanacağımı düşünmüştüm. Puanların zamanla artması ve düşük puanla atanamamak bana tamamen süpriz oldu. Evime çok yakın bir okulda girip atanan kardeşimle aynı puanı almakta açıkçası umudumu çok alevlendirmişti. Şimdi biliyorum ki bazı şeyler çok güzel başlasa da öyle bitmiyor. 

Haftaya cumaya kadar ders çalışmamı bitirip cumartesi dinlenip pazar sınava gireceğim. Bir süre sonra artık bitsin zihniyetine girince heyecan yerini soğukkanlılığa bırakıyor. Bu da benim için daha iyi aslında. 

Tekrar görüşürüz bye!

Not: Başlık yazmak istemiyorum

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı