Dün koşarken arkadaşımla kocasını ve oğlunu gördüm. Evden merkez parka koşarak geldiğim için arkadaşım tebrik ederken kocası mahallede de koşuyor musun dedi. İnsanlarımızın ne kadar geri kafalı olduğunu bildiği için ve bana bakacaklarını ya da arkamdan dedikodumu yapacaklarını bildiği için sormuştu ancak kötü niyeti olmasa da ben bundan rahatsızlık duydum. Yıllar oldu artık mahallenin delisi deyip alışmışlardır bana dedim. Koşudan dönerken eğer şimdi ölsem insanlar sürekli koşan bir kız vardı diyerek mi beni anlatacaklar diye merak ettim. Sanırım böyle hatırlanmak beni mutlu eder...
Sürekli şarkı dinleyip bütün gün kitap okuyup akşamları da bir şeyler izliyorum. Düşünmek istemediğim içi sürekli zihnimi meşgul tutmam gerekiyor. Hala ne yapmak istediğimi bilmiyorum. Bir süre iş bakınmayı deneyeceğim. Geri dönmelerini yada dönmemelerini umursamadan gerçekten hak edeceğim bir paraya çalışacağım bir iş bakacağım. Artık daha soğuk kanlıyım bu konuda sırf para kazanmam gerektiği için kendimi kullandırmamayı öğrendim. Yıllar önce çalışmak istemediğim işlerde çalışırken panik atağım tutardı. O zamanlar hissettiğim şeyin panik atak olduğunu bile bilmiyordum. Kilitlenmiş olduğum bir odada nefes alamıyormuşum gibi hisseder ve koşarak uzaklaşmak isterdim. İçimde kocaman bir ağlama krizi birikirdi. Öfkelenirdim de içimde tuttuklarım yüzünden. İnsanlara ne kadar orospu olduklarını haykırmak isterdim. Sonuç olarak şu an kendime bu eziyeti yapmayacak kadar olgunlaştım. Uzun yıllar aldı. Yıllar geçtikte biraz özgüvenimi kaybetmiş gibi hissediyorum. İş görüşmeleri bana kendini pazarlamak gibi geliyor ve ben artık o güler yüzlü neşeli insan değilim. Sonuç olarak hala yaşıyorum hala nefes alıyorum ve hiçbir şey yapmasam da değerli olduğumu biliyorum. Bir çok kişiden daha insan olduğumu daha vicdanlı daha dürüst daha merhametli olduğumu biliyorum. Yapmacık nezaket insanı olmadığımı ve saygının kazanılması gereken bir şey olduğunu artık biliyorum. Herkese saygı duymak zorunda değiliz saygı kazanılması gereken bir şeydir. Herkese sanki bunu hak ediyormuş gibi davranamayız. En önemlisi ben sözünün eri bir insanım. Yapacağım dediğim şeyi sanki bu konuda hiç konuşmamışım gibi davranmam. En önemlisi herhangi bir hatırlatmaya da ihtiyaç duymam. Sana yarın çikolata vereceğim dediğim çocuk ertesi gün bunu hatırlamayacak olsa bile ona çikolatasını veririm. Bu hareketimle onunda söylenenin yapılacağını beklemesini ve doğru olanın bu olduğunu içselleştirmesini isterim. Hepimiz bu kadar bile insan olabilsek yeter öyle değil mi? İnsanlar utanmasa bırakın hatırlamıyormuş yada hiç söylememiş gibi yapmayı hayır asla böyle bir şey söylemedim demenin eşiğinde. Ne kadar acınası. Gözümde yalnızca yalancı şerefsiz ve üçkağıtçılar. Politik davranmanın bile bir sınırı olduğunu düşünüyorum. İnsan olan yerlerim bazen çok ağrıyor.
İçimi dökmek için yazdığımdan başlık olarak ne yazacağımı bilmiyorum. Sanırım bu bir sorun değil.
Görüşmek üzere...
Yorumlar
Yorum Gönder