Gece Yarısı Treni

 Merak ettiğim bir şey var:

Okuduğum kitaplarda ya da izlediğim filmlerde  insanların yardımla hayata tutunduklarını ( bu bir kişi ya da severek yapabileceği bir şey bulmak olabilir) yardım alamazlarsa da genelde yaşamaktan vazgeçtiklerini anlatıyor. Çok azı severek bir şey yaparak yalnız yaşamaya devam ediyor. Peki ya hiçbir şeyi olmayanlar?

Yardım alamayanlar  severek yapacağı bir şeye sahip olmayanlar bir de üzerine yalnızlıktan memnun olmayanlar ve özellikle de yaşlı olmayanlar ne yapıyor?

Hayatı severek yaşamanıza sebep olacak biriyle tanışmak tam olarak bir hediye ama bu kişiyi hayatınızda tutabilmek ona değer vermek ve onunla ilgilenmek ise tam bir beceri ve emek. Çoğu insan ikincisinde sınıfta kalıyor. Hayatın ona verdiği hediyeye sahip çıkamıyor  ve ömrünün geri kalanını kocaman bir pişmanlıkla geçiriyor. 

Düşünmek zorunda kalmamak için kitap okurken ve bir şeyler izlerken hala anlamadığım bir şey varsa yada öğrenmem gereken şeye herhangi bir satırda rastlarsam diye dikkatimi veriyorum. Hala yıllardır tek anladığım seveceğiniz size değer veren birini bulmak ya da size işinize yaracak şekilde yardım edilmesi. 

Yıllar geçse de çözüm aynı ve 32 yaşında yaşlanınca sadece muhabbet edecek birine ihtiyaç duyacağımız gerçeğini bütün yalnızlığımla bilmek beni üzüyor. Sanki hayatı anladığım içimde bir şeyleri çözdüğüm evredeyim ama bunu paylaşabileceğim hiç kimsem yok.

Tabiki de mutsuz ve yalnız sıradan ya da sefil bir hayatımız da olabilir. Yardım alamadan geçen onca ömürler var  sonuçta. Fark edilmeden silik bir iz gibi geçip gidiyorlar. Bana bu çok anormal geliyor. Hayatımın böyle olabilme ihtimali hala bu yaşımda tek derdimin geçim sıkıntısı olması ve ömrümün geri kalanının böyle geçebilme ihtimali beni dehşete düşürüyor. Yalnızlık ve geçim sıkıntısı garip bir şey bazen karnım doyarak başımı sokacak bir evim varken annem hala hayattayken beklentisiz bir şekilde yaşasam ya diyorum. Böyle bir hayatın beni mutlu etmemesi dışında bir sorun yok. Ben çoğu genç gibi dünyayı dolaşmak iyi insanlar tanımak ve anneme harika bir hayat sunmak istiyorum. Ömrünün geri kalanında mutlu ve sağlıklı olsun istiyorum. Aynı şekilde bende ömrümün geri kalanında sağlıklı ve mutlu olmak istiyorum. Yaşlılığımı geçireceğim bir adamla el ele kola muhabbet ederek yaşamak istiyorum. İnsan olmanın güzelliğini hissedebilmek istiyorum. Hala nefes alabiliyorken gözlerim görebiliyorken ve yürüyebiliyorken doğayı koklamak doğayı görebilmek ve doğayı gezmek istiyorum. Bu kocamanlığın ve bu hiçliğin içinde bende aitlik hissetmek istiyorum. Hiçbir yerdeyken bir yerde olmanın verdiği güveni hissetmek istiyorum. Yastığa başımı rahat koymayı yüzümde kocaman bir hüzün ve karartı olmadan tebessümle uyanmayı istiyorum.

Ve en önemlisi artık yıllardır şikayet ettiğim şeylerden şikayet etmemeyi ve mutlu olmayı istiyorum. Hüzünden yalnızlıktan değil mutluluktan yazmak istiyorum...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Değiştim mi Eksildim mi?

Hiç Bitmeyecek Gibi