Duyguların Boşalması
"Bir amaca bağlanmayan ruh, yolunu kaybeder; çünkü her yerde olmak hiçbir yerde olmamaktır. Her yerde olan hiçbir yerde değildir."
Martialis
Böyle bir alıntı gördüm bugün hemen ekran resmini alıp kendime üzerine bir kaç satır yazıp düşüneceğimi söyledim sonuç olarak şu an buradayım.
Kendimi yukarıdaki satırlardaki gibi hissediyorum. Her yerdeyim yani hiçbir yerdeyim. Şu sıralar hayatım amaçsızca geçip gidiyor. Geçen gün koşuya çıkıp koşamayıp yol boyu ağladım en son kaldırıma oturup hıçkıra hıçkıra ağlayınca evden çok genç bir kız çıkıp iyi olup olmadığımı bana ya da birilerine bir şey olup olmadığını sordu. Öyle ki hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Böyle birini görsem bende birilerine bir şey oldu herhalde diye düşünürdüm. Bana su teklif etti ve istersem lavaboyu kullanabileceğimi söyledi. Yıllardır kapısının önünden geçen o koşan kız olduğumu anladı mı yoksa beni ilk defa mı gördü bilmiyorum. Nezaketi beni çok duygulandırdı ve mahcup oldum. Daha sonra beni rahatsız etmemek için yanımdan ayrıldı...
Bir süredir iyiyim demeye bile mecalim olmadığını fark ettim. Daha da acısı içim çok acıyor. İçim çok yanıyor. İnsanın hiçbir yeri kanamadan da canı yanabilirmiş. İnsanın her yeri acıyabilirmiş ve bu acı onu hıçkıra hıçkıra ağlatabilirmiş. Çaresizlik yalnızlık parasızlık ve bir yere bir şeye ait olamama hissi insanı çok derinden yaralayabilirmiş. Çift olarak gezen ve gülen insanları gördükçe yalnızlığıma daha fazla ağladım. Hiç mutlu insan gördüğünüzde üzüldüğünüz oldu mu? Onlara değil onlara bakıp kendinize üzüldüğünüz oldu mu? Baktıkça daha yalnız daha kimsesiz ve daha muhtaç hissettiğiniz oldu mu? Çok garip hiç mağdur rolünü oynamayı seven biri değilimdir yardıma muhtaç olduğumu da genelde sesli olarak ifade edemem ama yıllardır o kadar çok kere yazdım ki sanırım bir yerden sonra inandırıcılığı gitti. Bazen ben bile kendime üzülemiyorum. O kadar yıllardır her şey sar başa ki insan bir yerden sonra üzülemiyor bile. Kendime bu sefer söz verdim her yerim kanasa bile bu sefer hiçbir şeyi sar başa yaşamayacağım. Hayatımı aynı döngüden kurtaracağım. Rahatsız olduğum şeylere göz yummayacak duygularımı ifade edeceğim. Her şeye karşı herkese karşı.
Bu arada ağlayıp eve döndükten sonra herkese poyraz alerjim tuttu dedim ve evde misafir vardı diye ne biri ağladığımı fark etti ne de iki buçuk saatte anca geldiğimi. Hayatta böyle garip işte ağladığınızı fark ettirmeden günü bitirebiliyorsunuz.
Her şey hala boktan her şey hala küfür haznemin yetemediği kadar kötü herkes hala kadının küfretmesini itici bulacak kadar cahil ve herkes hala çok kötü ve hala insanlık ölü...
Yorumlar
Yorum Gönder