Kendime Teşekkür Ederim

 Bu sosyal medyada yada kişisel gelişim kitaplarında sizi kimse kurtarmayacak kendiniz kendinizin kurtarıcısı olacaksınız diye saçma sapan bir cümle var ya yıllardır herkesin dilinde. Ben buna kesinlikle katılmıyorum insanlar hayat hikayesini anlatırken genelde beş parasızdım şurda çalıştım burda çalıştım vs diye anlatıyor ya zaten senin işe kabul edilmen bile dışardan aldığın bir yardım ki. Şu an ben dahil bunu yapamayan binlerce insan var. Kendisine yeni bir hayat kuracak ancak işi yok. Bir ara fastfood restoranlarına bile başvuru yapıp hiçbirinden dönüş almadığım zamanlar biliyorum. Kısacası ben ne şekilde olursa olsun insanın alacağı yardımla ayağa kalkabileceğine inanıyorum. Zaten şu an her şeyi kendimiz yapıyoruz mecbur bırakıldık buna. Bir insanın potansiyelinin fark edilmesi de bir yardımdır. Neyse sonuç olarak zamanında kişisel gelişim kitapları okuyarak ne kadar boşa vakit ayırdığımı fark ettim. Hiçbir şey zamanından önce olmuyor ve siz bir süre sonra ben evrenden yeteri kadar isteyemedim mi ya da düzgün ve açık bir şekilde isteyemedim mi gibi saçma sapan şeyler düşünüyorsunuz. Olay böyle bir şey değil ama yetersiz olmanızla alakası olmadığını biraz geç anlıyorsunuz. 

Ben en çok oldu gibi hissettirip olmamasına üzülüyorum. Sanki bitiş çizgisine varmama bir adım kalmışken düşmüşüm gibi... 

Bu ara tiroidim stresten tekrar nüksetti ve karnım şişmeye başladı en azından daha bilinçli olduğum için süreci nasıl yöneteceğimi biliyorum. Artık koşamıyorum yani çıkıyorum ama zar zor 5 km gittikten sonra tükeniyor ve yürüyorum. Hem mutsuz hem halsizim. Bir süredir akışına bırakmaya karar verdim. Evde spor yapmak bile çok zor geliyor. Genelde başlamak için insanüstü bir çaba sarf etmem gerekiyor. Çoğunlukla hiçbir şey yapmak istemiyorum. Annem dışında hiçkimse çok çabaladın demese de ben kendime söylüyorum. Elinden gelenin en iyisini yaptın Canan teşekkür ederim. Bu kadarı yeterli...


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Değiştim mi Eksildim mi?

Hiç Bitmeyecek Gibi