Haberin yok

 Hatırlayamadığım kadar uzun yıllar önce biri WhatsApp duvarına haberin yok ölüyorum yazmıştı. Bunu görünce anlamamı istediği kötü bir şey olduğunu sezmiştim. Nedense şimdi bunu ben yazsam fark edecek kimse yokmuş gibi hissediyorum hayatımda...

Her şeyi tek başımıza yapmamız gerektiğine bizi inandırıp tek başımıza bıraktılar. Yalnız kaldık hep güçlü olmamız gerekiyor diye. Şimdi bu satırları yazmak yerine sesli olarak konuşup destek alabileceğim biri yok. Koca bir sessizlik sarmış her yanımızı. Üzücü... Kendime iyileşmek için zaman verdim ve bunun matematiksel bir karşılığı yok. Ne kadar süreceğini bilmiyorum. Bir şeyler yaparsak yapasımız gelirmiş diye zar zor kalkıp bir şeyler yapıyorum. Hareket etmezsem rahat yatamıyorum diye yürüyüşe çıkmaya özen gösteriyorum. Hala koşacak ya da evde dambıl kaldıracak halim yok. Denedim ama olmadı bende bıraktım. Bu satırları yürürken gölün manzarasını çok sevdiğim için çimlerin üzerine oturup öyle yazıyorum. Harika bir kitap ve harika bir dizi izliyorum. İnsanları izlerken gülümsemeleri beni üzüyor. Ne kadar mutsuz olduğumu onların gülümsemelerinde görüyorum sanki...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Değiştim mi Eksildim mi?

Hiç Bitmeyecek Gibi