Böyle bir insanım

 Her şeyi kusursuz yapan robotlara dönmemizi istedikleri için duygularımızı bir kenara bırakıp sadece bir şeyler yapıyoruz kendimizi geliştirmek adı altında. Sadece ben değil bir çoğumuz yalnızız ve kimse bu duruma bir dur demiyor. Yalnızlığı normalleştirdiler hala sosyal medyada her şeyi kendisi yapmakla övünen insanları görüyorum. Her şeyi kendin yapmak zorunda olduğun için sana üzülüyorum ancak başarabildiğin için de mutluyum demiyor kimse. Yoksulluktan yoku var edip bir şeyleri başaran insanları sürekli örnek veriyorlar aynı siyasetteki fakir aç ülkeleri örnek verip şu an refahta olduğumuza bizi inandırmak isteyen siyasetçiler gibi. Ne kadar acınası bir kısım hiçbir şeyin yolunda olmadığını kabul etti ancak çabalamayı da bıraktı. Bazen bende neden çabalamaya devam edeceğimin cevabını bilmiyorum. Bahsettiğim yaşamaya devam etmek değil ölmek gibi bir planım yok ben insanlık yok olsun istiyorum neden kendim tek başıma öleyim ki? Bir şey olmadan da değerli olduğumu biliyorum neden sürekli bir şeyler olmak için çabalayayım ki? Kendime bakıp kimseye muhtaç olmamak için biliyorum ama bazen olmuyorsa olmuyordur. Bırakma zamanım gelmiş gibi hissediyorum.

Şu an Sakinleştim şarkısı çalıyor ben bu satırları yazarken. Ama ben sakinleşmedim. Nasıl içim kinle dolu olmasın ki. Her şey bu kadar kötüyken iyiymiş gibi davranmayı bıraktığımdan beri kendimi daha iyi hissediyorum. Bir şeyler düzeldiği için değil ben rol yapmayı bıraktıktan sonra daha hafif hissettiğim için. Ama ısrarla söylüyorum ki Sakinleşmedim. 32 yaşında olmak garip geliyor. Geç kalmış hissediyorum, çoğu zamanda koşuda varış çizgisindeki kurdeleyi değip koparmak üzereyken son adımda düşmüşüm gibi. Daha çok böyle hissediyorum. Bir şeyler olmak üzereyken olmamış gibi. Yolun yüzde seksenini koştuktan sonra yanlış yolda olduğumu fark etmiş ama dönecek nefesim kalmamış gibi... Ölümüne susayıp su içecek ne yerim ne de su şişem yokmuş gibi... Ayaklarım su ve kan topladığı için yürüyerek bile dönemiyor gibi... 

Çok ağlıyorum. Ama işin kötüsü hiçbir faydası yok tesellisi de. Bazen sarılmak istiyorum birine. Sıcaklığını hissedip insan olduğumu hatırlamak istiyorum. Bazen bu kin bana ağır geliyor. Kinimin öfkemin beni hasta ettiğini biliyorum. Elimde değil ama her şeyi unutup hiçbir şey olmamış gibi davranmak istemiyorum. Herkesin hak ettiği acıyı yaşamasını istiyorum. Neden yanlarına kar kalsın ki... Ben de böyle bir insanım işte hepiniz ölün istiyorum insanlığın sorununun çözülmeyeceğini bildiğim için ama hala nefes alabiliyorken bende rüya gibi bir aşk yaşamak istiyorum. Ne için yaşıyoruz ki zaten? Sevilmeden sevmeden geçen bir ömrün ne anlamı var? 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Değiştim mi Eksildim mi?

Hiç Bitmeyecek Gibi