Klavye Kraliçesi

 Anneme acının yaşanması gerektiğini hiç öğretmemişler annem de bunu öğrenememiş. İçine atıp yola devam etmesinin daha doğru olduğunu düşündüğünden hayatı boyunca öyle yapmış ve şu an hastalık hastası. Kendisi bunun doğru olduğuna inandığı için benim de acımı yaşamadan hemen kalkıp yola devam etmem gerektiğini söyledi. Sanıyor ki bir kaç gün üzgün ve mutsuz olursam hasta olacağım. Ona acımı yaşamazsam onun gibi hasta olacağımı söyledim sanki üzgün değilmişim gibi yapıp savaşmaya devam edersem yolun yarısında bırakırım. Kendime üzülmek için zaman tanımam lazım. Şu an bulunduğumuz zamanda savaş robotları gibi hiç durmadan çalışmamız ve savaşmamız bekleniyor farkındayım zaten bu da köleleştirme sisteminin bir parçası ancak üzgünken bunu yapamam. Hı daha önce denemedim mi? Elbette ki denedim sonu hep hüsran oldu. O yüzden biraz zamana ihtiyacım var.  Sinirliyken, mutluyken, heyecanlıyken çok güzel koşarım ancak üzgünken koşmaya başlayacak gücü bile bulamam çoğu zaman. Dün koşu pla...

 Sanki hıçkıra hıçkıra ağlamadığım için içimdeki acı ve hayal kırıklığı geçmiyor gibi. Çok üzgünüm. Hissettiğim hüznü çoktan daha yeterli gelecek bir sıfatla anlatabilmek isterdim. Böyle sokağın ortasına diz çöküp bağıra bağıra ağlamak istiyorum. Hiç kimsenin beni tanımadığı bir yere gidip yaşamaya yeniden başlamak istiyorum. İsteyipte yapamadığım sabredipte sahip olamadığım her şey için hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Stresten uyuyamadığım her gece için sadece ağlamak istiyorum. Yalnızlığıma, beş parasızlığıma evden çıkınca sohbet edip rahatlayacak kimsem olmamasına bağıra bağıra ağlamak istiyorum. Her şeyi tek başıma yapıyor olmama, konuşmayı sohbet etmeyi bu kadar severken susmak zorunda oluşuma sadece ağlamak istiyorum. Her şeyin neden bu kadar zor olduğunu bilmiyorken buna rağmen bitmeyen bir çabayla yaşamaya çalışmama hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Yerimde durarak hayatta ilerleyemeceğimi bildiğim için sürekli emekleyerekte olsa hareket etmeme ve bu hareketin bazen can...