Çok Kötü Hissediyorum

Bu sabah kendimi çok kötü hissederken belki daha iyi hissederim dışarı çıkmak iyi gelir diye koşmaya çıktım. Hiçte öyle olmadı. Ayağım takıldı ve düştüm. Başka zaman olsaydı belki de kalkıp yoluma devam ederdim ama diz kapağım o kadar çok ağırdı ki hemen çirkinime yazdım o da beni aradı. O gelene kadar ben düştüğüm yerde hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Bir süre sonra terim soğuyunca üşüdüğüm için de ağlamaya devam ettim. Sadece ayağıma değil ağrıyan ruhuma da ağladım. Kendimi o kadar kötü hissediyorum ki sabahları uyanmak ve yataktan kalkmak istemiyorum. Ödeme planlarımız dahil hiçbir anlamda iyi bir şey olmadığı için bu sıralar beni motive eden hiçbir şey yok. Halbuki kutlama yapmak için bir sürü sebebimiz varken yapmıyor olmak var olan mutsuzluğumuza ateş ekliyor. Çirkin beyefendi de hasta ve ben yabancılaştığımızı hissediyorum. Çok basit verdiği sözleri bile tutmadığı için hiçbir anlamda olumlu bir şey yaşayamıyoruz. Yemeğe çıkmak sinemaya gitmek kadar basit şeyleri bile artık yapmıyoruz. Çoğu zaman görüşmediğimiz yetmiyor gibi akşam aynı eve giripte bir şeyleri paylaşmıyoruz. Sürekli orada burada yada ofisinde de görüşmek zor gelmeye başladı. Kendimize ait bir alanımız yok. Telefonda bir kez bile konuşmadan geçen günlerimiz oluyor. Her şey rahatsız edici ve sıkıcı. Hissettiğim huzursuzluğu mutsuzluğu içimdeki doluluğu hangi kelimelerle ifade edeceğimi bilmiyorum. Mutsuzum. Bu kelimenin hissettirdiklerini kelimelere dökebilmek isterdim. Mutsuzluğu nasıl betimleyeceğimi bile bilmiyorum. Her şey çok zor geliyor. Çoğu zaman pes etmek istiyorum. Bazı geceler yatmadan önce sabahına ölmüş olarak uyansam nasıl oldurdu diye düşünüyorum. Şu sıralar ölsem beni tanıyan herkesin kahrolmasını isterdim. Hele ki bir şeyler yapabilecekken yapmayan herkesin de ölmesini isterdim. Çoğu zaman uykum oluyor ama zihnim uyanık olduğu için dinlenemiyorum. Sanırım biraz yatacağım ağlamak uykumu getirdi...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı