Gökler haykırdı

 Hayatta yapmak istediğim şeyler gitmek istediğim yerler ve olmak istediğim kişilikler var. Ölürsem diye değil sadece yapmak istediğim gitmek istediğim ve olmak istediğim için. Canlı dinlemek istediğim senfoniler duymak istediğim piyano sesleri var. Bir gün ölür de dinleyemezsem duyamazsam diye değil sadece istediğim için. Görmek istediğim yerler izlemek istediğim manzaralar var. Bir gün gözlerimi temelli kapatacağım diye değil sadece istediğim için. Henüz gönlümce yaşamadım bu hissettiğim telaş ya yaşayamazsam diye değil yaşamak istediğim için. Henüz yeteri kadar gülmedim yeteri kadar da ağlamadım. Ölür de yapamazsam diye değil henüz genç olduğum için. Hala yapacak zamanım olacağı için. Öğrenmek istediğim  denemek istediğim şeyler var  bu hissettiğim telaş ya ölür de deneyemezsem diye değil yapmak istediğim için. Henüz sahil kenarında hiç koşmadım bu hissettiğim eksiklik bir gün koşamadan ölürsem diye değil sadece dalgalar sahile vururken koşmak istediğim için. Henüz yeteri kadar mutlu olmadım bu hissettiğim telaş ya mutlu olamadan ölürsem diye değil mutlu olmak istediğim için. 

Bugün gök yarılmış gibi yağmur yağdı. Gökyüzü ağlıyor gibi değil haykırıyor gibi yağdı. Sanki bende bir gün böyle haykıra haykıra ağlarsam bana bir daha ağlamak kalmayacak gibi. Sanki dünya haykırdı bugün. Önce usulca ağladı sonra sesi duyulmayınca haykıra haykıra ağladı. Bu kelimenin tam anlamıyla haykırmaktı. Hıçkıra hıçkıra değil de haykıra haykıra ağlamanın ne demek olduğunu bilir misiniz? Dünya sanki duymadığımız her şeyi haykırdı bugün. Gök gece gibi karardı ve sanki havada öfke vardı. Tanrılar çıldırmış gibiydi. Gökyüzünde görmediğimiz bir savaş veriliyor gibiydi. Sanki çok önemli yada büyük bir şeyler oldu ama biz insanların haberi olmadı. Sanki duyduk ama göremedik. Hissettik ama anlatamadık. Aciz hissettik, telaşlı ve ürkek. Bugün dünyanın havasını biz insanlar hiç anlayamadık. Anlayanlar olsa da hiçbir şey yapamadı. Çaresiz ve kaybolmuş gibi...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı