Herkes ölür umarım

Koşmayı spor yapmayı ve hareket etmeyi özledim. Tembellik bağımlı olduğunuzu şeyi bırakmak kadar zor bir şey. Üzerinize yapışırsa kurtulmanız çok zor olur. Kafam çok dolu. Çok huzursuzum. Kendimi oyalamaya çalışırken stresli ve tembel hissediyorum. Diz kapağım çok daha iyi. Sanırım hafta sonu tekrar spora devam edeceğim. Uyku düzenim çok bok. Göz altlarım içler acısı. İkinci kahveyi içsem de içmesem de uykusuzluk yakama yapışırsa bırakmıyor. Kendimi günlerce su verdiği belirli saatlerde güneşe çıkardığı bitkisi her şeye bütün emeklerine rağmen ölmüş biri gibi hissediyorum. Durum sanki içler acısı...

Kendimi yıllardır bir çıkış yolu arıyor da bulamıyormuşum bütün kapılar kapalı gibi hissediyorum. Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. Nerden bakarsam bakayım yardım görmeden bir şeyler yapmak hala zor geliyor. En kötüsü yalnız olmak istemiyorum. Konu kendim değil. Kendimle zaten çok iyi anlaşıyoruz. Yalnız kalmaktan sıkıldım ama. Tapılırcasına sevilmek istiyorum. Çok güzel sevilmek istiyorum. Hayatım canlansın ve değişsin istiyorum. Allah biliyor ya tekrar kpssye çalışmak yada girmek istemiyorum. Sınava girdiğimde hissettiğim rahatlığın ve çıktıktan sonra ki mutluluğun sonuçsuz kalmasına tahammül edemiyorum. Neden her şey çok zor? Neden tükenmişlik seviyesine kadar emek verdikten sonra bir şeyler olabiliyor ya da bir şeylere sahip olabiliyoruz. Neden bu normalleştirildi? O kadar kötü hissediyorum ki mutlu olabilmek için canım sadece tatlı yemek istiyor. Hava o kadar soğuk ki sigaraya çıkmak istemiyorum. İçmiyor olmak beni mutlu ediyor ama bazen bir tane de olsa içmek ve çıkan dumanla rahatlamak istiyorum. Bu biraz psikolojik bir şey. Anılarıma baktığımda hayatım mutsuzluktan ibaret. Terazinin hep mutsuz tarafı ağır. 31 yaşındayım. Bu tam olarak ne zaman düzelecek? Sadece sağlıklı olduğumuz elimiz ayağımız tuttuğu için mutlu olmamızı beklemeleri saçmalığı ne zaman değişecek? Bir insanın yanında sevdiği sevildiği biri yoksa aynı zamanda da maddi özgürlüğü de yoksa nasıl mutlu olması bekleniyor? Neden herkes geri zekalı? Parayla ilgiyi akılı çalışıp para kazananlar, kendimizle mutlu olabilmeyi de hayatında biri olan insanlar veriyor. Hani nasıl bu kadar bomboş herkes? Erkekler çalışıp sevişmek dışında bir işe yaramadıkları için daha fazla çalıştıklarında övgü bekliyorlar. Daha fazla çalıştığınızda sizi övmüyoruz başka hiçbir boka yaramadığınız için sizi sadece küçümsüyoruz. Bir de utanmadan prenses erkekler çıktı. O gururlu her şeye yeten ekmeğini taştan çıkaran kadınına kraliçe gibi davranan erkekler yerine  kendine bile yetemeyen aptallar çıktı. Sıfır sorumluluk sıfır gurur. İnsanların bu kadar nefret edilesi olması korkunç. Sinirimden köpek gibi havlamasam da herkesin ölmesi gerektiğini tekrar düşünmeye başladım. Yararsız kendine yetemeyen sürekli bir bebek gibi ağlanıp sızlanan herkes ölür umarım. Bye.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı