Havadan Sudan

 Geceden beri kalbim çok huzursuz. İçim sıkılıyor. Sabah annemin sürekli bağırarak konuşması da işi hiç kolaylaştırmadı tartıştık ve bu tartışma düşük olan enerjimi daha da düşürdü. Şu satırları yazdığım dakikalarda normalde test çözüyor olmam lazım ama içimin huzursuzluğu ve atamadığım gerginlik beni biraz da olsa rahatlayabilmek için bu satırları yazmaya itti. Belki ruh halimi anlatırsam içim biraz da olsa hafifler diye düşündüm. Hava bulutlu güneş bazen kendisini gösterse de bulutların arasında daha çok. Bu hava ruhumu daha da sıkıyor. Dün akşam uzun zaman sonra ilk defa balkonda otururken portakal çiçeklerinin kokusunu aldım. Sıkışan kalbime bir nefes oldu bu koku. Küçükken portakal çiçeklerinin içindeki balı emerdik. Neden reçelini yaptıklarını büyüdükçe daha net anlıyorum. Bir kaç gün önce spor programımı değiştirdim. Programa tam başlama imkanım olmamıştı. Dün hava ılıkken ders çalışmamı bitirip yaptım ve beni resmen bitirdi. Ölü gibi uyudum ve şu an kaslarım inanılmaz ağrıyor.

Böyle isteksizken ve iyi hissetmiyorken yanımda bana nefes olacak birisinin olmamasına hep üzülürüm. Bunun lüksmüş gibi gelmesi beni hep üzer. Hayat bundan daha fazlasıymış gibi hissederim hep. Sağlık durumum için kendimi gereksiz şeyler için üzmeyeceğime kendime söz verdim. Her şeyi kafaya takmamak bir sanat gerçekten. Hayat biz ince ruhlu insanlar için oldukça üzücü bir yer...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı