Uzun bir ara

 Bu aralar çok sık yazmıyorum. Günlerim yoğun dolu ve yorucu geçiyor. Sürekli aynı tempo ve düzende devam ederken söyleyecek bir şeyim de olmuyor açıkçası. Bu aralar hayatı fazla ciddiye almayıp kendime odaklanmayı seçtiğim için hayal kırıklıklarım yok. Bu satırları yazıp devam etmeden sayfayı kapatalı 13 gün oldu şimdi yeniden buradayım.

Geçtiğimiz günlerde My dearest adı bir diziyi bitirdim. Çok uzun zamandır listemde olan ama izlemeyi ertelediğim bir diziydi. Hiç bu kadar acıklı olabileceğini düşünmemiştim izlerken sürekli gözyaşlarım aktı. Hayatım boyunca unutamayacağım bir cümlesi oldu başrolün. "Açan çiçeklerin sesini duyuyorum."  Adam kadını görür görmez aşık oluyor ve onu gördüğünde esen rüzgarla beraber açan çiçeklerin sesini duyduğunu tarif ediyordu. İnanılmazdı o kadar etkilenmiştim ki sevginin bir çok etkileyici tanımı ve benzetmesini duyup okumama rağmen nedense bu benzetme çok kalbime dokundu. Bunu hiç unutmamak için günlerdir yazmayı ertelediğim satırlarıma devam ediyorum. 

Bu hayatta en sevdiğim bayram şekeri tartışmasız kent karamel şekerdir. Hani tadı missbona benzeyen. Bu yıl hiç yeme şansım olmadı diye üzülürken çirkinim yanıma geldiğinde bana ondan verdi dünya bir anda harika bir yere dönüştü. Şen çocuklara döndüm. İçimde kelebekler uçtu. Sanki içimdeki sesi duymuşçasına bana en sevdiğim şekeri vermesi beni çok duygulandırdı. Bu detayı da hayatım boyunca unutacağımı sanmıyorum. 

Dün telefonda konuşurken ne yaşarsak kar diye sohbet ediyorduk. Çevre ülkelerimiz savaş halinde ve kendi ülkemizde de korkunç bir iç savaş ve ekonomik kriz var. Şans eseri yaşıyor gibiyiz. Hayatı ciddiye alacak kadar yaşayacak ömrümüz yokmuş gibi hissettiriyor bu durumlar. Ve gerçekten ne yaşarsak kar düşüncesi şu an bizim gibi yaşamayı seven ve umudu olan insanlar için tek çözüm. Çünkü gerçekten yaşamayı ama güzel ve iyi yaşamayı konforlu yaşamayı hak ediyoruz. Ülkemizin refah içinde olmaması biz halkın da yoksulluk ve refah içinde olmaması demek. Maalesef ki durum tam olarak böyle. Çok kötü her şey. Her an savaş patlayabilir ve bizler bu karmaşanın bu kötülüğün içinde yaşamaya çalışıyoruz. Artık hiçbir şeyi kafama takmıyorum eskisi kadar. Olursa olur olmazsa da canım sağ olsun modundayım. Ne için çabalıyoruz onu bile bilmiyorum artık. Yaşamla ölüm fazla iç içe sanki...

Yarın portakal çiçeği festivali başlayacak ama ne hava durumu ne de şehrin enerjisi hiç festival havasında gibi değil. Portakal çiçekleri de açtı ama her yer buram buram kokuyor desem yalan olur. Bugün merkez parka koşuya gittim ancak buram buram bir koku gelmedi burnuma. Neyse burası Adana hava durumu her an değişebilir. Herkese keyifli vakitler dilerim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı