İstemediğimi Fark ettim

17.02.2026

 Kpps kitapları aldım test çözmek için.  Aslında ayın başında ders çalışmaya başlama planım vardı ancak trendyolda satıcı olmakla uğraştığım için yapamadım. Bugün ikinci kez kitabı elime alınca fark ettim ki anlamaya çalışmak ya da öğrenmek ya da hatırlamak istemiyorum. Bu duyguyla savaşmak yerine kitabı elimden bıraktım ve işte şu an buradayım. Bu satırları yazıyorum. Ders çalışmak okumak benim için hiçbir zaman kolay olmadı. Yeteri kadar desteğim kitabım ya da maddi gücüm olmadığı için hep zoraki öğrenip okudum. Bunu zorla yapıp başardıktan sonra içimde hiçbir zaman bir coşku ya da gurur olmadı. Ben de çoğu yaşıtım gibi üniversiteye gitmek bütlere kalmak yada arkadaşlarımla ders notları paylaşmak istedim. Şu an 4 yıllık üniversite mezunuyum ve bu seviyeye gelene kadar o kadar zorlandım ki bu zorlamalarımın bir karşılığı olsun istiyorum. Zorlanmaya devam etmek istemiyorum. Mesela ben neden 31 yaşında Kpss ile uğraşıyorum? Maksimum 24 yaşında 4 yıllık üniversite mezunu olmuş biri olarak ve kpssye gerekli olduğu kadar girmiş ve bu konuyu hayatımda kapatmış olduğum bir yaşta olmuş olabilirdim diye düşünüyorum. Mesela ben açık öğretime ilk yazıldığımda sadece kitaplar vardı internetten ders dinleyip öğrenemiyorduk. Daha sonra kitaplar bile dijitalleşti ve dersler herkesin erişimine açıldı. O kadar uzun aralıklarla ve bilgiler kafamdan silindikten sonra okumaya devam ettim ki Dgs için bir yıl evde ders çalışmak zorunda kaldım. Ben evde o kadar ders çalıştıktan sonra zar zor üniversiteyi bitirdikten sonra bir şeye yarasın istiyorum emeğim. Benim emeğim beni bir yere vardırsın istiyorum. Bu satırları yazmanın beni şu an rahatlatmadığını fark ettim.

28.02.2026

"Bir kış sabretmişsin de tam çiçek açacakken dolu vurmuş gibi oluyor bazen hayat."

Yukarı da yazdıklarımı tamamlayamadığım için yayınlamamıştım ama şimdi bu alıntıyı görünce hissettiklerimin tercümanı olduğunu fark edip yazmaya devam etmeye karar verdim. 

Disiplin sahibi olduğum için istemesem de çalışmaya başladım. Eksiklerimi tespit edip öyle başladım hem de yıllarca çok iyi olduğum Türkçe de bile hatırlamadıklarım olduğunu fark ettim. Temmuz ayında son bir kez tercih yapma hakkım olacak ancak eğer atanamazsam eylül ayındaki kpssye girmek için hiçbir hazırlığım olmamış olacak. Önlem amaçlı çalışmaya başladım yani. Ve günlerce buna içerlediğimi fark ettim. Bu duyguyu kabul etmek benim için çok zor oldu. Sesli olarak bu duruma içerlediğimi dile getirdim. Geçiştirmedim. Kilometrelerce koşmadım. Halletmeye çalışmadım sadece kabul ettim. Bu kabullenişle çalışmaya devam ediyorum. Bu günlerde garip ama koşmak için değil ders çalışabilmek için kalkıyorum yataktan. Koşacak gücü bu sıralar bulamadığımı fark ettim. Ortalama 2 yıldır  sporun vücudumda incelme anlamında bir değişiklik yapmaması karın bölgemdeki şişliği boşvermeyip tedavisi üzerine gitmem gerektiğini gösterdi. Bu durumu da kabul ettim ve doktordan randevu aldım. Memnun olacağım bir bulana kadar hastane hastane dolaşmayı en son çare olarak özel hastaneye gitmeyi planlıyorum. Şimdilik söyleyeceklerim bu kadar. Her düşüsün bir kalkışı var. Güçlü olmak maalesef ki her zaman bir tercih değil çoğu zaman bir mecburiyettir...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı