Elimden Bir şey Gelmiyor

Alıntı:

- Ben nasıl oldu da böyle bir yaşantıya tahammül edebildim düşüncesiyle ürperiverirsin. ( Haruki Murakami)

Bugün üzgün umutsuz ve karanlık hissediyorum. Sabah açan güneşle koşuya çıkmaya karar vermiştim ancak gidecek gücü bulamadan hava kapandı. Şu an her yer gri ve bulutlu. Gidecek gücü kendimde bulamadım. Bende zorlamadım. Yarının daha açık olmasını umut edip koşumu yarına erteledim. Ruhen yorgun hissediyorum. Beni hayal kırıklığına uğratan insanları bende hayal kırıklığına uğrattım ve nedenini asla anlamadılar. Kimse kendisinde kusur görmediği için herkes kendi başına geleni başkasının kötülüğü sanıyor. En başındaydı hayal kırıklıkları. En başındaydı düzeltemediğimiz kusurlarımız. En başında oluştu güven problemleri. Hiçbirini aşamadık. 

İki gün önce 3 yıl önceki depremin yıldönümüydü. Buna rağmen kimse hatırlayıp sevdiklerine sarılmadı. Kimse koşarak yanıma gelmedi. Ya da çağırdığım insanı hiç ihtiyacım olduğumda yakınımda bulamadım. İnsanlar kendisinin istediği şeyleri yapıp karşısındakinin istediklerini yok sayıp bir de onu nankörlükle itham ediyorlar. Herkes o kadar kötü ki teraziye koyunca ağırlık kötülükten yana çıkıyor. Ağlamak için illa gözden yaş mı akmalı? Bütün kötülüğe içimden haykırarak ağladım. 

İyi hissetmek için neden sürekli bir şeyler yapmak zorundayım? Sabah uyandığımda mutlu uyanmak istiyorum. Genel kullanıcı ayarlarımız daimi yorguna ayarlı sanki. Bu öyle yatınca geçecek türden bir yorgunluk değil kafamın içinde susmayan ve ruhumda ışıldamayan karanlık bir yorgunluk. Hani tarihte bazı yazarlar düzene uyum sağlayamayıp intihar ettiler ya. Büyük konuşmuşum asla böyle bir insan olmadığımı söylerdim bazen ama şimdi çok haklılar diyorum. Bazen bende yok olmak istiyorum. Ölsem ve herkes arkamdan kahrolsa keşke. Ya da gitsem adımı bile değiştirip hiç tanınmadığım bir yere isimsizce telefon numaram bile olmadan yaşasam. Uzaklarda olsam bu kadar düşünüp çabalamamın gerekmediği bir yerde. Yorulmadan sadece yaşamaya değer biri olduğum için yaşasam. Yaşamak hakkım olduğu için yaşasam.

Çok garip sabah anneme artık yataktan kalkmak bile istemiyorum dedim. Neden dedi. Çabalamaktan çok yoruldum artık içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor dedim. Haklısın ama yapacak bir şey yok dedi. Ne kadar acı değil mi? Bu kadar çabalamana gerek yok diyen biri yok hayatımda. Biraz dinlenebilirsin demiyor kimse. Bende biliyorum yavaşta olsa durmayanlar ilerleyenler kazanır ancak bazen durmak istiyorum. Yavaşlamak değil gerçekten durmak istiyorum. Kendi hayatımda yardımcı roldeyim gibi hissediyorum kendimi. Uzaktan izliyorum sanki filmi ve kendi halime üzülmekten başka bir şey yapamıyormuşum gibi geliyor. Senarist ne kadar da acı yazmış hikayeyi filme ağlamaktan başka elimden bir şey gelmiyor...




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı