Kafamdaki Düşünceler

 Bir diziye başlamışken aynı zamanda başka bir diziye daha başlamak normalde hiç huyum değildir.  Kafam doluyken birden fazla şeyle hep yarım yarım ilgilendiğimi fark ettim. Mesela diziyi izliyorum daha bölüm bitmeden başka dizi açıyorum yada dizinin başlangıç müziği bitene kadar tiktokta geziyorum. Ne yapıyorum neden kafam bu kadar dolu da düşüncelerimi sıraya dizemedim bilmiyorum.

Dün koşuya da çıkmadım evde spor da yapmadım açıkçası çok ama çok iyi geldi dinlenmek. Çirkinimi çok ama çok özledim. Hasta oldu. :(  Hava bu aralar o kadar dengesiz ki dışardaki güneşe aldanıyorsunuz ama evlerin içi iyice soğudu. Geçen gün otururken yüzümün üşüdüğünü hissettikten sonra dün itibariyle odamı ısıtmaya başladım. Çirkinim aynı şeyi yapmadığı için hasta olmuş. Bugün yoğunluğu bitiyor. Neyse ki gönül rahatlığıyla dinlenebilir. Bir süredir böyle ayrı kalmıyorduk kendimi sürekli eksik hissediyorum. Bir şeyler yapmayı unutmuşum gibi. Oysa tek eksik kendisi. Bugün koşmaya çıktım. Havanın serinlemesinin en güzel yanı erkenden uyanmama gerek kalmıyor istediğim saatte çıkabiliyorum koşuya. Güneş çıkıp hava ılımışken ben koşmayı tercih ediyorum. Koşarken güneşin tenimde gezmesini ve gördüğüm yeşil manzarayı seviyorum. O gün iyi hissediyorsam kendime acele etme ve her adımın tadını çıkar diyorum. Koşarken zor olsa da sadece karşıma değil etrafıma da bakmaya özen gösteriyorum. Her ağacın daha sararmadığını kimisinin hala yeşil olduğunu fark etmeyi seviyorum. Göldeki suyun temiz mi yada çekilmiş mi diye farkında olmayı seviyorum. Koşarken güneş sağımda mı solumda mı karşımda mı ona bakmayı seviyorum. Koştuğumu fark edip bana trafikte yol veren insanlara kafa sallayarak teşekkür etmeyi seviyorum. Bir süre sonra tempomun yürüyormuş gibi hissettirmesini seviyorum. Dinlediğim müziğin bana enerji vermesini seviyorum. Koşarken güzel şeyler düşünmeyi çok seviyorum. Koşabilmeyi çok ama çok seviyorum. Koşarken uzakları kendime yakın etmeyi çok seviyorum. Asla pes etmezsem yavaşta olsa koşmaya devam edersem eve varacağımı bilmek beni çok mutlu ediyor. Evimin sokağına girdiğimde saatimin titremesini ve 10 km bildirimini verdiğini görmeyi çok seviyorum. Maraton koşamıyorum belki ama bu kadarı beni çok mutlu ediyor. Son iki kilometreyi çok yorularak koşsam da zihnimin bırakmayacağıma ikna olmasını ve bedenimin buna uyum sağlamasını çok seviyorum. Koşum bittikten sonra hissettiğim rahatlama hissini çok ama çok seviyorum. 

Bu arada izlediğim dizi buram buram yalnızlık ve hüzün temalı. Çok net işlenmiş bir ait olamama hissi de var. İzlerken bazı sahnelerde kendimi görüyorum. Okuduğum kitapta hüzünlü hissettiriyor. Neden böyle üst üste geldi bilmiyorum. Halbuki bu kadar hüzünlü bile hissetmiyorum. Beni bu aralar hüzünlü hissettiren şey özlem duygusu. Ara sıra annemin yokluk bilincinden çıkamamasına da hüzünleniyorum. Evlerin içi soğumuş olmasına rağmen hala soba yada klima için erken diyor. Üşüyen insana saygısı olmamasına çok üzülüyorum. Sağlığımızı düşünmek yerine elektrik faturasının derdine düşmesine çok hüzünleniyorum. Yılbaşında elektriğe zam gelecek diye babamın ona destek olmamızı beklemesine üzülüyorum. Herkesi böyle manipüle etmeye çalışmasına üzülüyorum. Diğer kızının ona asla destek olmayacağını kabullenmemesine üzülüyorum. Beni yıllarca sömürmesine evde en az masrafı olan ben olmama rağmen en çok masraflı çocuğu benmişim gibi davranmasına ve benimde ilklerde bunu fark etmemiş olmama üzülüyorum. Çalışınca evi akşamdan akşama kullanmama rağmen benden sürekli destek beklerdi meğerse tek derdi kendisinin bolluk içinde yaşayıp diğer herkesi kısıtlama isteğiymiş. Destek gördüğü zamanlar bunun karşılığını anneme hiçbir zaman vermedi. Durumu müsaitken bile hep param yok sıkışığım dedi ve herkesi kandırdı. Geçte olsa annem her şeyin farkına vardı ancak yıllarca işittiği param yoklar onun hala kıtlık bilincinde kalmasına sebep oldu. Aslında artık umursamıyorum annemin babamın eksikliklerini tamamlamaya çalışmayı bıraktım. Kendime ait kısıtlanmadığım bir hayat için emek harcıyorum ve emeklerimin karşılığını aldığımı göreceğimi de biliyorum.  Ne diyebilirim ki hayat başkasına canını sıkmak için çok kısa. Sevdiğim adamla beraber mutlu olmak istiyorum. 

Alıntı: -Biliyor musun insanları öldürüyorum Portuga.

             Bunu nasıl yapıyorsun Zeze?

           -Onları unutarak. (Şeker Portakalı)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı