Şikayetlenme ve üzülerek fark ettiklerim

 Bir saate evden çıkmam lazım ama ne yazık ki içimden bir şey yapmak gelmiyor. Gece yatamadım. Vücudum şiş ve huzursuzum. Belki dışarı çıkmak daha iyi hissettirir diye randevumu iptal etmeden çıkacağım. Müzik dinlemek daha iyi hissettirecek diye umuyorum çift dolmuş yapacağım için yanıma kulaklığımı alacağım. Belki süpriz bir gelişmeyle karşılaşırım diye memur işe alım ilanlarına baktım ancak bana göre bir şey bulamadım. Geriye dönüp baktığımda nasıl geleceğim için bu kadar cahil ve yol göstericisiz olduğumu asla anlayamıyorum. Hep o anı kurtarmalık iş arama ve para kazanma derdine düşmüşüm. Şimdi elimde kocaman bir hiç var. İşin kötü tarafı paraya ihtiyacım var bir kadın olsam da benim de kendimi güçlü hissedebilmem için paraya ihtiyacım var daha da önemlisi kendi hakkımla kazandığım parayla yapmak istediğim süprizler almak istediğim hediyeler var.  İyi bir insan olduğumun farkındayım yine de bazen kendimi işe yaramaz hissediyorum. Niyetimle yaptıklarım uyuşsun diye asla özel sektördeki iş ilanlarına bakmıyorum ama bazen güne uyanmak için güzel bir sebebimin olması hoşuma giderdi diye düşünüyorum. Yani koşmak dışında sevdiğim adamı görmeye gitmek dışında...

(Dışarı çıkıp geldikten sonra)

Her cümleden gereksiz anlamlar çıkaran insanlara şöyle sesleniyor Stefan Zweig: " Ben söylediklerimden sorumluyum, anladıklarınızdan değil."

Not: Dışarı çıkıp yürümek biraz iyi hissettirdi ancak estetik uzmanım ne kadar harika bir enerjim olduğunu söylediğinde bu sefer mutlu olmak yerine üzüldüm. O an aklımdan genelde enerji veren konumda olan hep ben olduğum geçti. Çirkinim dışında çevremde bana enerji veren enerjimi yükselten biri olmadığını bir kez daha fark ettim. Kesin olarak fark ettiğim şeylerden biri de acilen yarın koşmaya çıkmam gerektiği ve koşu ayakkabımın iadesi için müşteri hizmetlerini tekrar aramam gerektiği.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Daha iyiyim

 Hiç bazen de olsa manevi olarak tam hissettiniz mi? İçinizdeki eksik parça tamamlanmış gibi. Her şey olması gerektiği gibi ve güzel olan her şey kapınızda sizi bekliyor gibi... Bu aralar böyleyim iyiyim. İçimden geldiği gibi konuşmaktan midem iyi kalbim arada fazla çarpsa da iyi. Bel çevrem yavaş yavaş incelmeye başladı gibi. Kusursuz olmasa da her şey (zaten hayat kusurlarımızla güzel) hala beklediğim şeyler olsa da olacağına olan inancım daha fazla. Daha sakinim kendime ve sevdiğim adama saldırmayacak kadar sakinim. Öfkeden ağlama krizleri geçirmek yerine daha sabırlı davranıp daha çok konuşmaya gayret ediyorum. İçimden gelirse ağlıyorum içimden geldiğinde kahkaha atıyorum ve 10 gün sonra hazır olduğumu hissedip tekrar koşmaya çıktım bugün. Bunu gerçekten yapmak istiyorum aylardır koşup fiziken değişime uğramamak bana gerçekten bunu yapmak istediğim için yaptığımı fark ettirdi. Koştuğum her gün için kendime teşekkür ederim. Mental olarak bana çok iyi geldi.  30 yıl sonra od...
Devamı

Değiştim mi Eksildim mi?

O kadar acıdan sonra değiştim mi eksildim mi bilmiyorum. Düşününce daha sakin bir insanmışım gibi biraz daha düşününce eksilmişim gibi. Neşemi mi kaybettim? Neyim değişti? Azalmışım gibi içim boşalmış gibi... Sevgiyle tekrar iyileşebilecekken merhemim yarım bırakılmış gibi... Neyim azalmış ama bilmiyorum. Hissettiğim iç burukluğu öz güvensizlik ne bilmiyorum. Kendimi savunmasız hissediyorum biri çekip vurmaya kalksa kılım bile kıpırdamaz gibi. Çarpıntılarım tekrar başladı...   Hayatımdaki tek sorun hiçbir zaman sadece ilişkim olmadı. Hayatım boyunca bir şeyler olabilme ve kendime bakabilme ihtiyacım sorun olarak sürekli nüksetti. Belki de artık bir şey değil hiçbir şey olmalıyım o zaman da kendime yetmek zorunda kalır mıyım?  Açıkçası sevdiğim adamın kanatları altında olup güvende hissetmeyi çok isterdim belki yardım alınca bir şeyler olma gayem de olmazdı. Emeklerimin karşılığını alacağımı bilsem de bu sürece tek başıma katlanmak zaman zaman zor oluyor. Biz kadınları hor...
Devamı

Temmuza Girerken

Bugün Haziran beklenmedik bir fırtına ile gitti. Adana'da kış yada sonbahar mevsimi dışında tanık olmadığımız bir rüzgar vardı. Başka şehirlerde bu fırtına çıkan yangınların körüklenmesine sebep oldu. Oldukça iç karartıcı bir gündü. Uykusuzluk beni çok yordu ve uykum varken yatamamak tetikte bekleyen öfkemi besliyor. Temmuz ayına giriyor olmak gerginliğimi daha da arttırıyor. Henüz bu kadar travmatik doğum günleri yaşamadan önce temmuz ayını çok severdim heyecanla beklerdim. Şimdi sadece bana yalnız hissettiriyor ve beni hüzünlendiriyor. Aslında küçükken de temmuz ayında sadece ağlamak isterdim bu isteğimi azaltan tek şey ikiz kardeşimin yanımda olmasıydı. Aslan bizimle aynı gün doğmadan önce tek hatırladığım doğum günümüzün ilk saatlerini (gece yarısı yani) İkiz kardeşimle ağlayarak geçirmemizdi. Henüz temmuz ayı travmalarımı öfkemi ve üzüntümü atlatamadım.  Bu yangına odun atanı da asla unutmayacağım ancak bu satırları yazıyor olmak beni öfkelendiriyor ve üzüyor yine de gerginliğ...
Devamı