Klavye Kraliçesi

 Sanki hıçkıra hıçkıra ağlamadığım için içimdeki acı ve hayal kırıklığı geçmiyor gibi. Çok üzgünüm. Hissettiğim hüznü çoktan daha yeterli gelecek bir sıfatla anlatabilmek isterdim. Böyle sokağın ortasına diz çöküp bağıra bağıra ağlamak istiyorum. Hiç kimsenin beni tanımadığı bir yere gidip yaşamaya yeniden başlamak istiyorum. İsteyipte yapamadığım sabredipte sahip olamadığım her şey için hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Stresten uyuyamadığım her gece için sadece ağlamak istiyorum. Yalnızlığıma, beş parasızlığıma evden çıkınca sohbet edip rahatlayacak kimsem olmamasına bağıra bağıra ağlamak istiyorum. Her şeyi tek başıma yapıyor olmama, konuşmayı sohbet etmeyi bu kadar severken susmak zorunda oluşuma sadece ağlamak istiyorum. Her şeyin neden bu kadar zor olduğunu bilmiyorken buna rağmen bitmeyen bir çabayla yaşamaya çalışmama hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Yerimde durarak hayatta ilerleyemeceğimi bildiğim için sürekli emekleyerekte olsa hareket etmeme ve bu hareketin bazen can...

  Sanki hıçkıra hıçkıra ağlarsam içimdeki acı su gibi akacak gibi sanki yeteri kadar ağlarsam sesim yağmur ve fırtına da duyulabilir gibi yeteri kadar ağlarsam ağrım hafifleyecek gibi sanki ağlarsam biri konuşmasam da beni anlayabilir gibi ve gerçekten sanki yeteri kadar hıçkıra hıçkıra ağlarsam hayal kırıklıklarım bitecek gibi...

 Çok garip yazmak istediğim söylemek istediğim çok şey var da sanki daha önce defalarca yazmışım ve  söylemişim gibi hissediyorum. Kendimi mi tekrar ediyorum? Yoksa yaşanan olaylara ve durumlara tepkim aynı diye mi bana öyle geliyor. Çok büyüdüm gibi hissediyorum. Umarım bu düşüncem kibir değildir. Sanki artık söylenenin arkasındaki şeyleri de duyuyormuşum gibi geliyor. Ya da sadece çirkinimi daha iyi anlıyorum diye gereksiz bir havaya kapılıyorum. Yapmamız gereken şeyler lüksmüş gibi gösteriliyor artık. Yıl 2025 ve kibar nazik bir insan olmak lüksmüş gibi yansıtılıyor. Benim de çirkinimi anlayıp saygı ve anlayış göstermem olması gereken değil mi? Bugün işte çok gergindi diye yanına gelmemi istemedi. Benden rahatsız olacağı için değil gerginliğini bana yansıtıp beni üzmemek için. Bunu anlayabildiğimden ziyade bana kendisini anlatabildiği için mutlu oldum. Daha doğrusu bunu böyle bilecek kadar onu tanıdığım için ve onu tanıdığıma ve anlayış göstereceğime olan güveni bana duyduğ...

 "Hayat kitabımızı, hayal kırıklığı ve umudun mürekkebine banarak yazıyoruz, bu yüzden olsa gerek, sayfaları rengarenk."  (Kemal Sayar) Bugün unutmak istemediğim ve etkilendiğim satırları sayfama ekleyerek yazıma devam edeceğim. Herkesin mutsuz olduğu bu zamanda bende olurda umutsuzluğa düşersem hatırlamak isterim diye. Einstein'a sormuşlar Tanrıya inanmıyor musun? Spinoza'nın Tanrısına inanıyorum demiş. Spinoza'nın Tanrısı yada doğasına göre Tanrı şöyle derdi: Dua etmeyi ve boşuna göğsüne yumruk atmayı bırak! Yapmanı istediğim tek şey, dünyaya çıkıp hayatının tadını çıkarmandır. Eğlenmeni, şarkı söylemeni ve senin için yaptığım her şeyin tadını çıkarmanı istiyorum. Kendi inşa ettiğin tapınaklara gitmeyi de bırak. Onların benim evim olduğunu söylüyorsun! Benim evim dağlarda, ormanlarda, nehirlerde, göllerde, plajlarda ve senin kalbindedir. Sefil hayatın için beni suçlamayı bırak; çünkü ben sana hiçbir zaman yanlış bir şey olduğunu ya da günahkar olduğunu yada cins...

 Aralık geldi inanabiliyor musunuz? Yılın son ayı geldi. 2025 bitecek ve zaman sonsuz döngüde başka bir isim alacak. Önceden toplumun inancını bende paylaşır ve yeni bir yıl yeni dilekler, yeni hedefler, yeni kararlar gibi gelirdi. Zamanı bütün bir halde sonsuz olarak algıladığımdan beri tarihin yada yılın değişmesi bende çok fazla bir etki uyandırmıyor. İlerleyen zamanla beraber bende gelişip ilerliyorum benim için önemli olan da bu. Duygularımı olumlu yada olumsuz kırıcı olmadan daha güzel ifade etmeye başladım ve gerçekten sevginin kabullenişle büyüdüğünü fark ettim. Çift olarak hayatımızda bunu yapmak zor olsa da ne gariptir ki arkadaşlık ilişkilerimizde kendimizden çok farklı yada kusurlu olarak tanımladığımız birini kabul edebiliyoruz. Arkadaşımıza gösterdiğimiz kabullenişi özel hayatımızdaki ilişkide de yapabilsek aslında sorunların çoğu ortadan kaybolur. Birbirini kabul etmeyle gelen harika bir uyanış hissi var. Sanki her şey aslında şu an olması gerektiği gibi de daha önce...

 İçimde kocaman bir ağlamak var neden bilmiyorum. Sanki üzücü ve kırıcı olan her şey için bir kez ağlarsam gönlümdeki yük hafifleyecek gibi. Sanki yeteri kadar ağlarsam o iyi bir şeyler olmak üzere hissi gerçek olacak gibi. Yeterince ağlarsam sonsuz olan zaman kavramında beklediğim şeyle sonsuz döngüde karşılaşacakmışım gibi. Şimdiki zamana ruhum uyum sağlayabilecek gibi. Yeterince ağlarsam gözyaşlarım lotus tohumunun açmasına yardımcı olacak gibi. Eğer gerçekten ağlarsam yanan gönlüme bir damla serinlik gelecek gibi. Sanki gerçekten yeteri kadar ağlarsam iyi olacakmışım gibi ve kimselere ağlamak kalmayacak gibi...