Klavye Kraliçesi

Alıntı: - Ben nasıl oldu da böyle bir yaşantıya tahammül edebildim düşüncesiyle ürperiverirsin. ( Haruki Murakami) Bugün üzgün umutsuz ve karanlık hissediyorum. Sabah açan güneşle koşuya çıkmaya karar vermiştim ancak gidecek gücü bulamadan hava kapandı. Şu an her yer gri ve bulutlu. Gidecek gücü kendimde bulamadım. Bende zorlamadım. Yarının daha açık olmasını umut edip koşumu yarına erteledim. Ruhen yorgun hissediyorum. Beni hayal kırıklığına uğratan insanları bende hayal kırıklığına uğrattım ve nedenini asla anlamadılar. Kimse kendisinde kusur görmediği için herkes kendi başına geleni başkasının kötülüğü sanıyor. En başındaydı hayal kırıklıkları. En başındaydı düzeltemediğimiz kusurlarımız. En başında oluştu güven problemleri. Hiçbirini aşamadık.  İki gün önce 3 yıl önceki depremin yıldönümüydü. Buna rağmen kimse hatırlayıp sevdiklerine sarılmadı. Kimse koşarak yanıma gelmedi. Ya da çağırdığım insanı hiç ihtiyacım olduğumda yakınımda bulamadım. İnsanlar kendisinin istediği şeyleri...

 Gökler usul usul ağladı dünden bugüne. Hani ne kadar sinir krizi geçirseniz de kimse anlamaz ya halinizden usul usul ağlamaya başlarsınız. Haykırınca anlaşılmayan sesinizi usulca içinize gömersiniz. Gökler de kopan fırtınadan sonra sesleri duyulmayınca usulca yağmur yağdırdı. Ama uzun uzun... Sanki durmayacakmış gibi. Sanki o kadar çoktu ki içindekiler bitmeyecekmişçesine yağmur yağdı. Ne kadar acı ne kadar ağlarsam ağlayayım içimdeki öfke hüzün geçmiyor bitmiyor. Bu zamana kadar her şeyi kendim yaptım. Yapmak istediğim için değil yapmam gerektiği için. Karşılığında ne bir alkış ne bir övgü görmedim. Sanki hep bunlar normalmiş gibi davranıldı. Bu kadar çaba bu kadar serzeniş bu kadar yaşam savaşı normalmiş gibi. Kimse yaşamak için bu kadar çabanın gerekmediğini söylemedi. Yaşamak ne zaman hangi zaman da bir savaşa dönüştü? Her şey tam olarak ne zaman bu kadar zorlaştı? Ters giden neydi ya da ne zaman ters gitmeye başladı? Artık iş ilanlarına bakmak istemiyorum. İnancım mı hevesim ...

 Hayatta yapmak istediğim şeyler gitmek istediğim yerler ve olmak istediğim kişilikler var. Ölürsem diye değil sadece yapmak istediğim gitmek istediğim ve olmak istediğim için. Canlı dinlemek istediğim senfoniler duymak istediğim piyano sesleri var. Bir gün ölür de dinleyemezsem duyamazsam diye değil sadece istediğim için. Görmek istediğim yerler izlemek istediğim manzaralar var. Bir gün gözlerimi temelli kapatacağım diye değil sadece istediğim için. Henüz gönlümce yaşamadım bu hissettiğim telaş ya yaşayamazsam diye değil yaşamak istediğim için. Henüz yeteri kadar gülmedim yeteri kadar da ağlamadım. Ölür de yapamazsam diye değil henüz genç olduğum için. Hala yapacak zamanım olacağı için. Öğrenmek istediğim  denemek istediğim şeyler var  bu hissettiğim telaş ya ölür de deneyemezsem diye değil yapmak istediğim için. Henüz sahil kenarında hiç koşmadım bu hissettiğim eksiklik bir gün koşamadan ölürsem diye değil sadece dalgalar sahile vururken koşmak istediğim için. Henüz yet...

Diz kapağım iyileşti evde spora başlasam da hava şartları korkunç olduğu için bugüne kadar koşuya çıkamadım. 12 gündür koşmuyor olmak haliyle beni yordu ve parmağımın altı su toplayıp acıyınca koşumu bitirmeden kendimi zorlamadan dolmuşa binip eve döndüm. O tanıdık his bile beni rahatlattı. 10 kilometre koşamadığım için üzülmedim. Sadece çıkıp çabaladığım için mutlu oldum. Hava güneşliydi ve güneş görmek beni çok mutlu etti.  İnternetten satış yapmayı ve küçükte olsa bir dükkan açmayı planladığım için bu aralar günlerim yoğun geçiyor. Genel olarak ruh halimde ekstra bir olumlu değişim yok ama iyi olmamam çabalamama engel değil. 35 yaşına kadar hayatımda maddi kazançla ilgili bütün problemleri çözmeyi hedefliyorum.  Günlerdir yazmamamın sebebi yazmak istediğim ya da ifade etmek istediğim farklı bir duygu olmaması. Mesela bütün söyleyeceklerim şu an bu kadar...

Koşmayı spor yapmayı ve hareket etmeyi özledim. Tembellik bağımlı olduğunuzu şeyi bırakmak kadar zor bir şey. Üzerinize yapışırsa kurtulmanız çok zor olur. Kafam çok dolu. Çok huzursuzum. Kendimi oyalamaya çalışırken stresli ve tembel hissediyorum. Diz kapağım çok daha iyi. Sanırım hafta sonu tekrar spora devam edeceğim. Uyku düzenim çok bok. Göz altlarım içler acısı. İkinci kahveyi içsem de içmesem de uykusuzluk yakama yapışırsa bırakmıyor. Kendimi günlerce su verdiği belirli saatlerde güneşe çıkardığı bitkisi her şeye bütün emeklerine rağmen ölmüş biri gibi hissediyorum. Durum sanki içler acısı... Kendimi yıllardır bir çıkış yolu arıyor da bulamıyormuşum bütün kapılar kapalı gibi hissediyorum. Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. Nerden bakarsam bakayım yardım görmeden bir şeyler yapmak hala zor geliyor. En kötüsü yalnız olmak istemiyorum. Konu kendim değil. Kendimle zaten çok iyi anlaşıyoruz. Yalnız kalmaktan sıkıldım ama. Tapılırcasına sevilmek istiyorum. Çok güzel sevilmek i...

Bu sabah kendimi çok kötü hissederken belki daha iyi hissederim dışarı çıkmak iyi gelir diye koşmaya çıktım. Hiçte öyle olmadı. Ayağım takıldı ve düştüm. Başka zaman olsaydı belki de kalkıp yoluma devam ederdim ama diz kapağım o kadar çok ağırdı ki hemen çirkinime yazdım o da beni aradı. O gelene kadar ben düştüğüm yerde hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Bir süre sonra terim soğuyunca üşüdüğüm için de ağlamaya devam ettim. Sadece ayağıma değil ağrıyan ruhuma da ağladım. Kendimi o kadar kötü hissediyorum ki sabahları uyanmak ve yataktan kalkmak istemiyorum. Ödeme planlarımız dahil hiçbir anlamda iyi bir şey olmadığı için bu sıralar beni motive eden hiçbir şey yok. Halbuki kutlama yapmak için bir sürü sebebimiz varken yapmıyor olmak var olan mutsuzluğumuza ateş ekliyor. Çirkin beyefendi de hasta ve ben yabancılaştığımızı hissediyorum. Çok basit verdiği sözleri bile tutmadığı için hiçbir anlamda olumlu bir şey yaşayamıyoruz. Yemeğe çıkmak sinemaya gitmek kadar basit şeyleri bile artık ya...