Kısır Döngü
Gökler usul usul ağladı dünden bugüne. Hani ne kadar sinir krizi geçirseniz de kimse anlamaz ya halinizden usul usul ağlamaya başlarsınız. Haykırınca anlaşılmayan sesinizi usulca içinize gömersiniz. Gökler de kopan fırtınadan sonra sesleri duyulmayınca usulca yağmur yağdırdı. Ama uzun uzun... Sanki durmayacakmış gibi. Sanki o kadar çoktu ki içindekiler bitmeyecekmişçesine yağmur yağdı. Ne kadar acı ne kadar ağlarsam ağlayayım içimdeki öfke hüzün geçmiyor bitmiyor. Bu zamana kadar her şeyi kendim yaptım. Yapmak istediğim için değil yapmam gerektiği için. Karşılığında ne bir alkış ne bir övgü görmedim. Sanki hep bunlar normalmiş gibi davranıldı. Bu kadar çaba bu kadar serzeniş bu kadar yaşam savaşı normalmiş gibi. Kimse yaşamak için bu kadar çabanın gerekmediğini söylemedi. Yaşamak ne zaman hangi zaman da bir savaşa dönüştü? Her şey tam olarak ne zaman bu kadar zorlaştı? Ters giden neydi ya da ne zaman ters gitmeye başladı? Artık iş ilanlarına bakmak istemiyorum. İnancım mı hevesim ...