Klavye Kraliçesi

17.02.2026  Kpps kitapları aldım test çözmek için.  Aslında ayın başında ders çalışmaya başlama planım vardı ancak trendyolda satıcı olmakla uğraştığım için yapamadım. Bugün ikinci kez kitabı elime alınca fark ettim ki anlamaya çalışmak ya da öğrenmek ya da hatırlamak istemiyorum. Bu duyguyla savaşmak yerine kitabı elimden bıraktım ve işte şu an buradayım. Bu satırları yazıyorum. Ders çalışmak okumak benim için hiçbir zaman kolay olmadı. Yeteri kadar desteğim kitabım ya da maddi gücüm olmadığı için hep zoraki öğrenip okudum. Bunu zorla yapıp başardıktan sonra içimde hiçbir zaman bir coşku ya da gurur olmadı. Ben de çoğu yaşıtım gibi üniversiteye gitmek bütlere kalmak yada arkadaşlarımla ders notları paylaşmak istedim. Şu an 4 yıllık üniversite mezunuyum ve bu seviyeye gelene kadar o kadar zorlandım ki bu zorlamalarımın bir karşılığı olsun istiyorum. Zorlanmaya devam etmek istemiyorum. Mesela ben neden 31 yaşında Kpss ile uğraşıyorum? Maksimum 24 yaşında 4 yıllık üniversite mez...

Alıntı: - Ben nasıl oldu da böyle bir yaşantıya tahammül edebildim düşüncesiyle ürperiverirsin. ( Haruki Murakami) Bugün üzgün umutsuz ve karanlık hissediyorum. Sabah açan güneşle koşuya çıkmaya karar vermiştim ancak gidecek gücü bulamadan hava kapandı. Şu an her yer gri ve bulutlu. Gidecek gücü kendimde bulamadım. Bende zorlamadım. Yarının daha açık olmasını umut edip koşumu yarına erteledim. Ruhen yorgun hissediyorum. Beni hayal kırıklığına uğratan insanları bende hayal kırıklığına uğrattım ve nedenini asla anlamadılar. Kimse kendisinde kusur görmediği için herkes kendi başına geleni başkasının kötülüğü sanıyor. En başındaydı hayal kırıklıkları. En başındaydı düzeltemediğimiz kusurlarımız. En başında oluştu güven problemleri. Hiçbirini aşamadık.  İki gün önce 3 yıl önceki depremin yıldönümüydü. Buna rağmen kimse hatırlayıp sevdiklerine sarılmadı. Kimse koşarak yanıma gelmedi. Ya da çağırdığım insanı hiç ihtiyacım olduğumda yakınımda bulamadım. İnsanlar kendisinin istediği şeyleri...

 Gökler usul usul ağladı dünden bugüne. Hani ne kadar sinir krizi geçirseniz de kimse anlamaz ya halinizden usul usul ağlamaya başlarsınız. Haykırınca anlaşılmayan sesinizi usulca içinize gömersiniz. Gökler de kopan fırtınadan sonra sesleri duyulmayınca usulca yağmur yağdırdı. Ama uzun uzun... Sanki durmayacakmış gibi. Sanki o kadar çoktu ki içindekiler bitmeyecekmişçesine yağmur yağdı. Ne kadar acı ne kadar ağlarsam ağlayayım içimdeki öfke hüzün geçmiyor bitmiyor. Bu zamana kadar her şeyi kendim yaptım. Yapmak istediğim için değil yapmam gerektiği için. Karşılığında ne bir alkış ne bir övgü görmedim. Sanki hep bunlar normalmiş gibi davranıldı. Bu kadar çaba bu kadar serzeniş bu kadar yaşam savaşı normalmiş gibi. Kimse yaşamak için bu kadar çabanın gerekmediğini söylemedi. Yaşamak ne zaman hangi zaman da bir savaşa dönüştü? Her şey tam olarak ne zaman bu kadar zorlaştı? Ters giden neydi ya da ne zaman ters gitmeye başladı? Artık iş ilanlarına bakmak istemiyorum. İnancım mı hevesim ...