Klavye Kraliçesi

 Bu aralar çok sık yazmıyorum. Günlerim yoğun dolu ve yorucu geçiyor. Sürekli aynı tempo ve düzende devam ederken söyleyecek bir şeyim de olmuyor açıkçası. Bu aralar hayatı fazla ciddiye almayıp kendime odaklanmayı seçtiğim için hayal kırıklıklarım yok. Bu satırları yazıp devam etmeden sayfayı kapatalı 13 gün oldu şimdi yeniden buradayım. Geçtiğimiz günlerde My dearest adı bir diziyi bitirdim. Çok uzun zamandır listemde olan ama izlemeyi ertelediğim bir diziydi. Hiç bu kadar acıklı olabileceğini düşünmemiştim izlerken sürekli gözyaşlarım aktı. Hayatım boyunca unutamayacağım bir cümlesi oldu başrolün. "Açan çiçeklerin sesini duyuyorum."  Adam kadını görür görmez aşık oluyor ve onu gördüğünde esen rüzgarla beraber açan çiçeklerin sesini duyduğunu tarif ediyordu. İnanılmazdı o kadar etkilenmiştim ki sevginin bir çok etkileyici tanımı ve benzetmesini duyup okumama rağmen nedense bu benzetme çok kalbime dokundu. Bunu hiç unutmamak için günlerdir yazmayı ertelediğim satırlarıma dev...

Saat 21:16  Şu an başım çatlıyor. Sabah hastaneye bir umutla gidip elim bomboş döndüm o kadar çok sinirlenip içerledim ki eve ağlaya ağlaya döndüm. Neye bu kadar emek veriyorum diye sorguladım. Bir daha hiçbir şeyi olması gerektiğinden fazla ciddiye almayacağımı içimden kendime söyleye söyleye ağladım. Muhtemelen çözümü olan bir rahatsızlık için bu kadar ağlarken tedavisi olmayan hastalığa yakalananlar ne hissediyor diye düşündüm. Dudağımda uçuk çıktı. Ne zaman içimden sinirimi atamasam uçuk çıkar hemen dudağımda. Vücudum bir şekilde içimde kalmışlıklara tepki verir. Son zamanlarda çok sorguluyorum kendimi. Neden bu kadar üzüldün Canan diye? Yazık değil mi sana bu kadar üzdün kendini. Çıkmadık candan umut kesilmez ama sen sürekli kendini kahrettin. Haklıyım ya da haksızım ne gerek vardı bu kadar üzülmeye? İnsanın beyninde serotonin azalınca ölümü daha çok düşünürmüş. Bu kadar mı mutsuzsun? Bu kadar neden kendini kahrettin?. Yaşarken olmuyor biliyorum ama uykusuz gecelerime çarpıntı...